บทที่ 1289 สองพ่อลูกคู่นี้ช่างน่าปวดหัวเสียจริง

"ข้าก็ไม่ได้เตรียมจะหลอกท่านอยู่แล้ว" หลี่เค่อมองซุนซือเหมี่ยวอย่างจนใจ

"ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้เตรียมจะหลอกตาแก่อย่างข้า ดูจากการกระทำของเจ้าก็รู้แล้ว ผู้เฒ่าอย่างข้าอายุกว่าเก้าสิบปีแล้ว ความฝันตลอดเก้าสิบกว่าปี สิ่งที่อยากทำ ล้วนฝากไว้บนบ่าของเจ้า คิดว่าเจ้าคงไม่หลอกข้าหรอก" ซุนซือเหมี่ยวยักไหล่

เอาเถอะ... หลี่เค่อพูดไม่ออก "ช่างเถอะ ไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้ว หัวข้อสนทนามันหนักอึ้งเกินไป เรามาคุยเรื่องผ่อนคลายกันดีกว่า"

"คุยบ้าบออะไรกัน เจ้าหนูอย่างเจ้ากลับมาก็ไม่ยอมกินข้าวกับข้า รีบไสหัวกลับวังไปซะ ข้ามีลูกศิษย์ลูกหาแล้ว ลูกศิษย์สิบกว่าคนกำลังรอทาน ข้าวข้ามปีกับข้าอยู่ เจ้าอยู่ที่นี่ก็เกะกะเปล่าๆ" ซุนซือเหมี่ยวโบกมือไล่ ลุกขึ้นยืนเตรียมส่งแขกทันที

"จริงสิ ของสิ่งนี้ข้าจะให้คนยกไปแบ่งให้ลูกศิษย์ข้ากิน เจ้าก็รีบกลับวังไปเถอะ" ซุนซือเหมี่ยวชี้ไปที่เค้กบนโต๊ะ ส่วนกล้องจุลทรรศน์นั้น เขาเอามือทาบทับไว้แน่นตั้งนานแล้ว