บทที่ 1290 หลี่ซื่อหมินได้รับบาดเจ็บ

หลี่เฉิงเฉียนส่ายหน้า จากนั้นยกจอกสุราขึ้นชนกับหลี่เค่อ "เจ้าเข้าใจข้าก็พอแล้ว เรื่องอื่นพี่ใหญ่คงไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ"

หลี่เค่อทำท่าจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ยั้งปากไว้ รอดูสถานการณ์ไปก่อนแล้วกัน ครั้งนี้จำเป็นต้องให้พี่ใหญ่ไปจริงๆ หากเป็นเมื่อก่อน หลี่เค่ออาจจะช่วยพูดให้พี่ใหญ่ได้รั้งอยู่ที่ฉางอัน เพราะไปแนวหน้าก็คงไม่มีบทบาทอะไรมากนัก

แต่ตอนนี้... หลี่เค่อคงไม่พูดเช่นนั้น ให้พี่ใหญ่ไปเถอะ เมื่อไปแล้ว ชื่อเสียงเกียรติยศในการพิชิตเกาจนลี่ (โกคูรยอ) อย่างราบคาบจะได้ตกเป็นของพี่ใหญ่ ไม่เกี่ยวกับเขาหลี่เค่อ

ในวงสุราไม่มีใครพูดเรื่องอื่นอีก ต่างคุยสัพเพเหระ ปีใหม่นี้ผ่านพ้นไปอย่างมีความสุข

ช่วงวันหยุดสิบห้าวันในเดือนอ้ายผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว แม้จะบอกว่าสิบห้าวัน แต่ในความเป็นจริงตั้งแต่วันที่แปด ขุนนางระดับล่างส่วนใหญ่ก็เริ่มสลับเวรกันมาทำงานแล้ว หลังเทศกาลซ่างหยวน (เทศกาลโคมไฟ) ก็จะเป็นการสอบขุนนางรอบใหม่ ดังนั้นในช่วงก่อนตรุษจีน ฉางอันจึงเนืองแน่นไปด้วยบัณฑิตนับไม่ถ้วน