บทที่ 1316 ให้เวลาพวกเจ้าหนึ่งวัน

กองทัพต้าถังไม่ได้บุกโจมตีเมืองในทันที แต่แรงกดดันที่สร้างขึ้นนั้นน่าเกรงขามยิ่งกว่าการบุกตีเมืองโดยตรง เพราะหากบุกตีเมือง ทหารเหล่านี้คงไม่มีเวลาให้ครุ่นคิด ได้แต่ต้องรับมือทันที

แต่บัดนี้... ทหารที่อยู่รอบกายซุนไต้ปินเริ่มหันไปมองเชิงเทินที่ถูกลูกศรหน้าไม้กลยักษ์ยิงทะลุอยู่บ่อยครั้ง

"ทหาร ไปนำลูกศรดอกนั้นมา" ซุนไต้ปินสูดหายใจลึกแล้วเอ่ยสั่ง

ในเมื่อต้าถังไม่บุกโจมตี และยิงมาเพียงลูกเดียว ย่อมเป็นการข่มขวัญ หรือไม่ก็เป็นการส่งสาร

ไม่นานนัก องครักษ์ของซุนไต้ปินก็นำลูกศรดอกนั้นมาให้ พวกเขาพบม้วนกระดาษสอดอยู่ในรูบนก้านลูกศรอย่างรวดเร็ว