บทที่ 132 ร่วงหล่น

        นอกประตูจูเชวี่ย ชาวบ้านนับหมื่นต่างก็คุกเข่าอยู่ที่นี่อย่างเงียบสงบ และเบื้องหน้าของชาวบ้าน เวทีสูงชั่วคราวก็ได้ถูกสร้างขึ้นมาแล้ว และทหารองครักษ์หลายร้อยคนก็แทรกตัวอยู่ในฝูงชน ทหารองครักษ์เหล่านี้มีภารกิจที่สำคัญอย่างหนึ่ง พระราชดำรัสของหลี่ซื่อหมิน พวกเขาจะส่งต่อไปจนถึงขั้นที่ชาวบ้านทุกคนสามารถได้ยินได้

เมื่อหลี่ซื่อหมินเสด็จออกมาแล้ว ชาวบ้านก็รู้สึกโกลาหลเล็กน้อย ทหารองครักษ์โดยรอบต่างก็รู้สึกตึงเครียดเล็กน้อย แต่โชคดีที่ชาวบ้านก็แค่โกลาหล แต่กลับไม่มีใครลุกขึ้นยืน

        หลังจากที่หลี่ซื่อหมินประทับยืนนิ่งบนเวทีสูงแล้ว คนที่อยู่หน้าสุดคนหนึ่งก็กล่าวเสียงดังลั่น “ขอฝ่าบาทโปรดทรงเป็นที่พึ่งให้แก่ปวงประชา!”

        “ขอฝ่าบาทโปรดทรงเป็นที่พึ่งให้แก่ปวงประชา!”

        ชาวบ้านข้างหลังทีละคนๆ ต่างก็ตะโกนเสียงดังลั่นขึ้นมา สุดท้ายเสียงตะโกนที่พร้อมเพรียงกันก็ดังสะท้อนไปทั่วทั้งจัตุรัสหน้าประตูจูเชวี่ย เสียงยังคงมีแนวโน้มที่จะแผ่ขยายไปทั่วทั้งเมืองฉางอัน