บทที่ 134 สังหาร

       “ช่างเถอะ ข้ามาเอง” หลี่เค่อไม่รอให้ฉางหลินตอบ ก็เอ่ยปากโดยตรง

        เขาเดินไปยังโต๊ะข้างๆ จากข้างล่างดึงมีดเล่มเล็กออกมา ของสิ่งนี้ใช้สำหรับปอกผลไม้ให้หลี่ซื่อหมินและอื่นๆ

        เมื่อดึงมีดออกมาแล้ว หลี่เค่อไม่รอให้พวกเขาพูด ก็แทงเข้าไปที่หน้าอกของตนเองอย่างแรงโดยตรง เสียง “ตุ้บ”“ตุ้บ” ทึบๆ ดังขึ้นที่หน้าอกของหลี่เค่อไม่ขาดสาย แต่ตัวเขาเองกลับเหมือนกับคนไม่เป็นอะไร

        พลางใช้มีดแทงตนเอง พลางกล่าวเสียงดัง “ท่านพ่อ ท่านดูสิ ลูกไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย ความสามารถในการป้องกันของสิ่งนี้ไม่เลวเลย”

        เหล่าขุนนาง: “…”