บทที่ 1362 ฝ่าบาท กระหม่อมอยากลองดู

เสวียนจ้างมองดูพระอาจารย์เจี้ยเสียน นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งโดยไม่ได้เอ่ยตอบ

"การที่เจ้าสามารถค้นพบอีกหนึ่งเส้นทางที่คุ้มค่าแก่การอุทิศทั้งชีวิตให้ในวัยนี้ นับเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่งนัก หากข้ามีความมุ่งมั่นและปณิธานแน่วแน่เช่นเจ้าในตอนนั้น ข้าก็คงไม่ต้องระหกระเหินมาอยู่ที่นี่" พระอาจารย์เจี้ยเสียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ท่านพระอาจารย์ คุณูปการของท่านก็มิอาจลบเลือนได้เช่นกัน" เสวียนจ้างกล่าว

"ฮ่าๆ ในตอนนั้นเจ้าดั้นด้นเดินทางมาไกลนับหมื่นลี้ ผ่านร้อนผ่านหนาวหลายปีจนมาถึงที่นี่ ข้าก็รู้สึกได้แล้วว่าเจ้าเป็นผู้ที่มีความเพียรพยายามอันยิ่งใหญ่ ย่อมต้องทำการใหญ่ได้สำเร็จแน่นอน ส่วนคุณูปการของข้านั้น ส่วนใหญ่เป็นเพราะความจำใจเสียมากกว่า"

"พวกเราล้วนพร่ำสอนเรื่องการหลุดพ้น เรื่องวาสนาทางธรรม แต่ในความเป็นจริง ข้ามีวาสนาทางธรรมกระนั้นหรือ? แท้จริงแล้วข้าก็เป็นเพียงคนอาภัพที่หาทางรอดไม่ได้ ข้าอยู่ที่นี่ เพราะกลัวว่าถ้าออกไปแล้วจะไม่มีชีวิตรอด"