บทที่ 1382 ข้าอนุญาตให้พวกเจ้ากว้านซื้อที่ดินได้

แม้หลี่เค่อจะไม่รู้ความคิดที่แน่ชัดของตระกูลขุนนางเหล่านี้ แต่เขาก็พอจะเดาทางออก และตราบใดที่พวกเขามีความเห็นตรงกันว่าเรื่องนี้ทำได้ ย่อมต้องมีคนเริ่มลงมือผลักดันอย่างแน่นอน

ส่วนเรื่องการรับซื้อทาสนั้น ไม่ใช่ปัญหาแต่แรก

คำว่าทาสเป็นเพียงแค่ในนาม เมื่อซื้อกลับมาแล้วปฏิบัติเยี่ยงราษฎรทั่วไป นี่มันพฤติกรรมแบบไหนกัน? นี่มันพ่อพระชัดๆ

อย่างไรเสียหลี่เค่อก็จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวเรื่องนี้โดยตรง ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของราชสำนักไปถกเถียงกันเอง พวกตระกูลขุนนางย่อมมีช่องทางสืบข่าวกันอยู่แล้ว

แต่สิ่งที่หลี่เค่อคาดไม่ถึงคือ ตระกูลหลี่แห่งหลงซียังไม่ทันมาหา แต่ หลี่เจิ้นเอ้อ ผู้นำตระกูล หลี่แห่งเจ้าจวิ้น กลับเป็นฝ่ายมาขอเข้าเฝ้าก่อน