บทที่ 1381 ล้วนเป็นหลุมพรางทั้งสิ้น

สาเหตุที่หลี่เค่อเลือกที่จะยกเรื่องนี้ขึ้นมาหารือในท้องพระโรง แทนที่จะหารือเป็นการส่วนตัวกับเว่ยเจิง ฟางเสวียนหลิง และจ่างซุนอู๋จี้ก่อน ก็เพื่อใช้ประโยชน์จากนิสัยของเว่ยเจิงนั่นเอง

ด้วยนิสัยของเว่ยเจิง เขาจะต้องคัดค้านวิธีแรกที่หลี่เค่อเสนออย่างแน่นอน จากนั้นหลี่เค่อจึงฉวยโอกาสเสนอวิธีที่สองออกมาเพื่อให้พวกเขาไปหารือกัน

ในกระบวนการหารือของสามสำนัก (ซานเสิ่ง) ก็เท่ากับว่าตระกูลขุนนาง (เหมินฝาซื่อเจีย) ทั่วหล้าได้รับรู้เรื่องนี้แล้วมิใช่หรือ? และวิธีการจัดตั้ง สำนักการค้าของรัฐ (กั๋วโหย่วซางหาง) นี้ ตระกูลขุนนางเหล่านั้นย่อมไม่มีทางเพิกเฉยหรือปฏิเสธได้ลง

ยิ่งเป็นตระกูลใหญ่ยิ่งไม่อาจมองข้าม เพราะพวกเขาฝังหัวเรื่องการสืบทอดตระกูลไว้ในกระดูกดำ วิธีการที่จะได้รับเงินปันผลต่อเนื่องยาวนานหลายสิบปีหรือเป็นร้อยปี ซึ่งเป็นแหล่งรายได้ที่มั่นคงของตระกูลเช่นนี้ พวกเขาจะยอมปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร?

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเกี่ยวข้องกับแร่ธาตุและที่ดิน ซึ่งมองเห็นความมั่นคงได้ด้วยตาเปล่า ต่อให้ในอนาคตจะมีลูกหลานล้างผลาญเกิดขึ้นในตระกูล แต่ตราบใดที่ทรัพย์สินเหล่านี้ยังอยู่ ตระกูลก็จะไม่ล่มสลายจนกู่ไม่กลับ ยังมีโอกาสพลิกฟื้นคืนมาได้