บทที่ 1397 พวกเจ้าต้องมีความสุขนะ

เมื่อก่อนฉางเล่อนั้นใจกว้างและมองการณ์ไกล นางสามารถหารือเรื่องการแต่งงานกับเผยสิงเจี่ยนกับหลี่เค่อได้ แต่ในตอนนั้นนางทำไปโดยคำนึงถึงผลประโยชน์ของต้าถังเป็นหลัก

ความจริงแล้วตัวเลือกในการแต่งงานของฉางเล่อและองค์หญิงคนอื่นๆ มีไม่มากนัก บางทีในอีกหนึ่งหรือสองร้อยปีข้างหน้า องค์หญิงแห่งต้าถังอาจแต่งงานกับสามัญชนได้ แต่ในยุคสมัยนี้เป็นไปไม่ได้เลย ช่องว่างระหว่างชนชั้นนั้นห่างกันเกินไป

ยิ่งไปกว่านั้น ในชีวิตประจำวันฉางเล่อแทบไม่มีโอกาสได้พบเจอคนเหล่านั้น คนที่นางสามารถพบเจอได้จริงๆ ก็มีเพียงลูกหลานของตระกูลขุนนางเก่าแก่และขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่หลี่ซื่อหมินเคยคัดกรองไว้ให้เท่านั้น

ตอนนี้เพียงแต่มอบอำนาจการตัดสินใจให้พวกนาง เพราะด้วยนโยบายของหลี่เค่อ ทำให้พวกนางไม่ต้องอุดอู้อยู่แต่ในวังหลวงเหมือนเมื่อก่อน ได้ออกไปพบเห็นโลกภายนอกมากขึ้น ย่อมรู้ดีว่าแต่ละคนมีนิสัยใจคออย่างไร และรู้ใจตัวเองว่าชอบคนแบบไหน

ในยุคนี้อาจจะยังพูดถึงเรื่องการคบหาดูใจแบบอิสระไม่ได้เต็มปาก แต่อย่างน้อยพวกนางก็ได้ทำความรู้จักคนคนนั้นอย่างลึกซึ้ง และมีตัวเปรียบเทียบในใจเพื่อเลือกสิ่งที่ดีที่สุด