บทที่ 1417 บทส่งท้าย : วันขอบคุณพระเจ้าที่มณฑลชิงไห่

หากเป็นคนอื่นคงรีบออกตัวถ่อมตนไปแล้ว แต่หลี่เค่อกลับไม่ขยับเขยื้อน เพียงแค่ยืดอกรับการทำความเคารพจากหลี่อวิ้นถังอย่างสงบ

หลี่อวิ้นถังเองก็รู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง แม้การขอบคุณของเธอจะมาจากใจจริง แต่อีกฝ่ายเล่นไม่ถ่อมตนเลยสักนิด แถมยังรับไว้หน้าตาเฉย แบบนี้มันจะดูไร้มารยาทไปหน่อยไหม

ทว่าเธอฉลาดพอที่จะไม่แสดงอารมณ์เหล่านั้นออกมา อย่างน้อยหลี่อวิ้นถังก็ไม่เคยเจอคนแบบหลี่เค่อมาก่อนจริงๆ

ไม่ว่าในใจจะค่อนขอดอย่างไร แต่ภายนอกหลี่อวิ้นถังยังคงประดับรอยยิ้มดุจสายลมฤดูใบไม้ผลิ หลังจากทำความเคารพเสร็จ เธอก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า "ถ้าเช่นนั้นคุณหลี่ ฉันขอตัวก่อนนะคะ ส่วนเรื่องที่คุณหลี่พูดก่อนหน้านี้ ว่าอยากไปไลฟ์สดตามสถานที่ต่างๆ ในต้าถัง ซึ่งบางแห่งอาจไม่เปิดให้คนนอกเข้า แต่คุณอยากเข้าไป"

"เรื่องนี้ฉันได้ขออนุญาตท่านพ่อแล้วค่ะ ฉันรับปากไม่ได้ว่าจะให้คุณเข้าได้ทุกที่ เพราะหลายแห่งขึ้นอยู่กับกฎระเบียบของรัฐบาลต้าถัง ราชวงศ์เองก็ไม่มีอภิสิทธิ์เหนือกว่ากฎหมาย"