บทที่ 1419 บทส่งท้าย : ล้วนเป็นความทรงจำ

เมื่อผ่านประตูเมืองเข้ามา คือถนนปูด้วยแผ่นหินกว้างขวางทอดยาวตรงสู่อาคารหลักของวัดเซิ่งหวง นั่นคือ ตำหนักเซิ่งหวง สองข้างทางของถนนแผ่นหินมีเสาหินแกะสลักลวดลายวิจิตรตระการตาเรียงราย ซึ่งเสาหินเหล่านี้แบ่งลานกว้างออกเป็นโซนต่างๆ

และภายในโซนเหล่านี้มีรูปปั้นต่างๆ ตั้งอยู่ น่าจะเป็นบุคคลและเหตุการณ์สำคัญ

เมื่อเดินไปยังโซนแรกทางด้านซ้าย หลี่เค่อเห็นรูปปั้นเจ็ดรูปบนลานกว้างกำลังโค้งคำนับเล็กน้อยไปทางตำหนักเซิ่งหวง เขาเดินตรงไปที่หน้ากลุ่มรูปปั้นนี้ ที่นั่นมีป้ายคำบรรยายตั้งอยู่

"ผู้สืบทอดเปลวเพลิง : รูปปั้นของ ตัวจี๋ (ดอร์เจ) และพวกรวมเจ็ดคน ซึ่งมีพื้นเพมาจากทาสกสิกรของทูฟาน (ทิเบต)... ในยุคสมัยอันมืดมนและโง่เขลา ทั้งเจ็ดคนได้รับการสั่งสอนจากเซิ่งจง พวกเขานำแนวคิดของเซิ่งจงและคบเพลิงแห่งปัญญาเดินทางกลับสู่ทูฟานอย่างเด็ดเดี่ยว กลายเป็นผู้สืบทอดเปลวเพลิงแห่งแนวคิดของเซิ่งจง"

"ก่อนออกเดินทาง ตัวจี๋ตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะไม่หวนกลับมาอีก เขาเคยกล่าวว่า ในทูฟานยังมีทาสกสิกรและทาสอีกนับล้านคนที่เป็นเหมือนเขา แม้เขาจะหลุดพ้นจากชีวิตทาสกสิกรแล้ว แต่พี่น้องทาสกสิกรในทูฟานยังคงตกอยู่ในความทุกข์เข็ญแสนสาหัส"