บทที่ 142 ข้าผู้นี้ไม่ชอบเงินทอง

        และชื่อเสียงที่หลี่เค่อใช้นั้นดีเกินไปแล้ว ราชวิทยาลัย หลี่ซื่อหมินทรงเป็นอธิการบดี นี่แม่งใครจะกล้าคัดค้าน? คัดค้านหลี่เค่อมิใช่เท่ากับคัดค้านหลี่ซื่อหมินรึ? ท่านคัดค้านหลี่ซื่อหมิน ท่านคิดจะทำอะไร? แม้แต่ฮ่องเต้คิดจะเปิดโรงเรียนก็ยังไม่ได้ อะไรกัน? พวกท่านตระกูลขุนนางเก่าแก่คิดจะก่อกบฏจริงๆ รึ?!

        หากพวกเขากล้าคัดค้าน ชื่อเสียงของการก่อกบฏย่อมต้องถูกสวมทับลงมาบนหัวของพวกเขาอย่างแน่นอน

        “เช่นนั้นรึ? ใครเห็นด้วย ใครคัดค้าน?” หลี่เค่อเหลือบมองทุกคนอีกครั้งแล้วถาม

        หลี่ซื่อหมินทรงมีสีพระพักตร์ที่แปลกประหลาดทอดพระเนตรดูหลี่เค่อ เจ้าเด็กนี่… ทุกครั้งก็สามารถผุดของใหม่ออกมาได้ เป็นจริงอย่างที่ฉางหลินพูดประโยคนั้นรึ? ในอุระมีหุบเหวลึก?

        “เตี้ยนเซี่ย ข้าผู้เฒ่าไม่ใช่ว่าจะคัดค้านพระองค์ ข้าผู้เฒ่ามีข้อสงสัยหนึ่ง การเปิดราชวิทยาลัยทั่วประเทศนั้น ย่อมเป็นเรื่องดี แต่ค่าใช้จ่ายที่ต้องใช้นั้นฟุ่มเฟือย รายรับประจำปีของต้าถังก็แค่หนึ่งล้านก้วน การทำสงครามกับภายนอกต้องใช้เงิน การช่วยเหลือภัยพิบัติภายในต้องใช้เงิน การขุดลอกแม่น้ำต้องใช้เงิน การสร้างเขื่อนก็ยังคงต้องใช้เงิน ราชสำนักจริงๆ แล้วไม่มีกำลังจะรับภาระไหว” ฝางเสวียนหลิงเอ่ยปาก