บทที่ 147 ท่านพ่อยังขาดอะไรอีก ลูกเหมาให้ทั้งหมดเลย

        หลี่เค่อเข้าวังมา พ่อของเขาไม่ได้อยู่ที่ตำหนักเหลียงอี๋ แต่อยู่ที่ตำหนักลี่เจิ้ง ที่นี่ของจ่างซุนฮองเฮา สองสามวันนี้จ่างซุนฮองเฮาทรงพระประชวรหนักอีกครั้ง โดยพื้นฐานแล้วก็บรรทมพักผ่อนอยู่บนเตียง ดังนั้นหลี่ซื่อหมินวันนี้ไม่มีอะไรทำก็เสด็จมาที่นี่

        เมื่อได้ยินคำพูดของนางกำนัล ในใจของหลี่เค่อก็ลังเลอยู่บ้าง โรคระบบทางเดินหายใจของจ่างซุนฮองเฮาหลี่เค่อไม่สามารถยืนยันได้ คำพูดในยุคหลังมีมากมาย มีทั้งโรคหอบหืด และยังมีโรคหลอดลมอักเสบทางพันธุกรรมต่างๆ แต่ทั้งหมดนี้ล้วนแต่เป็นการคาดเดาของยุคหลัง

        อีกหนึ่งพันกว่าปีให้หลังป่วยไปโรงพยาบาล หากไม่ผ่านการตรวจเลือด ถ่ายภาพเอกซเรย์หมอก็ไม่กล้าที่จะวินิจฉัยให้ท่าน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการคาดเดาจากเพียงแค่หลักฐานทางประวัติศาสตร์? และหลี่เค่อเองก็ไม่ได้เรียนแพทย์ การวินิจฉัยของการแพทย์แผนจีนในยุคนี้คำศัพท์หลายคำกับยุคหลังมีความแตกต่างกัน

        ขอบเขตของโรคระบบทางเดินหายใจกว้างมาก ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่หมายถึงปอดอย่างเดียว ต่อให้จะเป็นปอด พยาธิสภาพต่างๆ ตั้งแต่ปอดไปจนถึงหลอดลมล้วนแต่นับเป็นโรคระบบทางเดินหายใจ อย่างเช่นโรคหอบหืดก็มีโรคหอบหืดธรรมดาและยังมีโรคหอบหืดจากภูมิแพ้และอื่นๆ ล้วนแต่มีพันธุกรรมอยู่ข้างใน อาจจะถ่ายทอดทางพันธุกรรมอาจจะไม่ถ่ายทอดทางพันธุกรรม

        อันที่จริงหลี่เค่อเคยแอบสอบถามหลี่ซื่อหมินมาแล้ว โรคระบบทางเดินหายใจของจ่างซุนฮองเฮาไม่ได้กำเริบอยู่ตลอดเวลา อย่างเช่นตอนสาวๆ ส่วนใหญ่จะค่อนข้างปกติ บางครั้งก็จะมีบ้าง ดังนั้นโรคหอบหืดจากภูมิแพ้ก็มีความเป็นไปได้เช่นกัน