บทที่ 150 ข้าจะปรับปรุงเมืองฉางอันทั้งเมือง

        “ว่ามา!” หลี่ซื่อหมินตรัสอย่างกริ้วๆ

        “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเศรษฐกิจ อธิบายไปก็ยุ่งยากมากพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เค่อรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง ของสิ่งนี้ดูเหมือนจะเรียบง่าย หากอธิบายให้คนยุคใหม่ฟัง อาจจะใช้เพียงสองสามประโยคก็พอ เพราะคนยุคใหม่ต่างก็มีพื้นฐานที่เกี่ยวข้องอยู่แล้ว ท่านพูดอะไรบางอย่างเขาก็เข้าใจหมด แต่การจะอธิบายให้คนที่ไม่เข้าใจอะไรเลยฟัง

        นี่ก็เหมือนกับท่านไปอธิบายฟิสิกส์ควอนตัมให้คนที่ไม่เข้าใจฟิสิกส์ฟัง… ท่านต้องเริ่มจากพื้นฐานถึงจะได้

        “เศรษฐกิจรึ? ถึงตาเจ้ามาบรรยายเรื่องเศรษฐกิจให้ข้าฟังตั้งแต่เมื่อไหร่?” หลี่ซื่อหมินทรงมีสีพระพักตร์มึนงง แค่เจ้ารึ?

        พอได้ยินคำพูดของหลี่ซื่อหมิน หลี่เค่อก็รู้ตัวขึ้นมา โอ้ คำว่าเศรษฐกิจของต้าถังกับยุคหลังไม่ค่อยจะเหมือนกัน ความหมายของคำว่าเศรษฐกิจของต้าถังคือการปกครองโลกหล้าช่วยเหลือปวงประชา การปกครองใต้หล้า การช่วยเหลือชาวบ้าน ก็คือการปกครองประเทศ