บทที่ 152 พูดจาอย่างตรงไปตรงมา

        รอยยิ้มของจ่างซุนฮองเฮาราวกับจะสามารถส่งต่อได้ นี่คือรอยยิ้มที่แตกต่างจากพระมารดาของตนเองหยางเฟยโดยสิ้นเชิง หยางเฟยพูดตามตรง เป็นประเภทที่รักลูกจนเกินพอดี

        “อันที่จริงลูกเคยคิดว่า จะช่วยพระองค์ดีหรือไม่” ในปากของหลี่เค่อพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้จ่างซุนฮองเฮาคาดไม่ถึงเลย

        พระนางทรงมีสีพระพักตร์ตกตะลึงมองดูหลี่เค่อ อย่างไรก็คาดไม่ถึงว่าจะได้ยินเช่นนี้

        “เจ้าจะพูดว่า… ความขัดแย้งของเจ้ากับฉีกั๋วกงรึ? กับความขัดแย้งของตระกูลจ่างซุนรึ?” จ่างซุนฮองเฮาหยุดชะงักไปสองสามวินาที ถึงได้ทรงได้สติกลับมาแล้วตรัสถาม

        “พระวรกายของพระองค์ พระองค์เองทรงทราบดีอยู่แล้วรึไม่พ่ะย่ะค่ะ?” หลี่เค่อไม่ได้ทรงตอบคำถามของจ่างซุนฮองเฮา แต่กลับทูลถามคำถามอีกข้อหนึ่ง