บทที่ 153 ข้าไม่ควรจะอยู่ที่นี่

        เมื่อยืนอยู่นอกประตูตำหนักลี่เจิ้ง หลี่เค่อก็ให้นางกำนัลเข้าไปดูแลจ่างซุนฮองเฮา เมื่อมองดูต้นไม้ที่แตกหน่ออ่อนนอกประตูตำหนักลี่เจิ้ง หลี่เค่อก็รู้สึกซาบซึ้งใจอยู่บ้าง เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าการประเมินจ่างซุนฮองเฮาในประวัติศาสตร์มาจากที่ใด

        คนโบราณมักจะใช้สี่คำว่า “แบบอย่างแห่งมารดาของแผ่นดิน” มาบรรยายฮองเฮา หมายความว่าในฐานะฮองเฮาผู้หญิงคนนี้ การบ่มเพาะ คุณธรรม สติปัญญา พรสวรรค์ ท่วงท่า และรูปโฉมของนางควรจะเป็นแบบอย่างและต้นแบบของสตรีทั้งหมดใต้หล้า

        แต่มองไปทั่วทั้งประวัติศาสตร์ ฮองเฮาที่สามารถได้รับการยอมรับอย่างเป็นเอกฉันท์จากคนโบราณ ทำได้สอดคล้องกับสี่คำนี้ เรียกได้ว่ามีน้อยดั่งดาวบนท้องฟ้า นับนิ้วได้ ภาษาจีนโบราณนั้น ดาวเฉินไม่ได้เป็นคำเดียว แต่หมายถึงแยกกัน ดาวหมายถึงดวงดาว เฉินหมายถึงยามเช้า

        และในบรรดาฮองเฮาที่ดีเพียงไม่กี่คนนี้ จ่างซุนฮองเฮาก็คือหนึ่งในผู้ที่โดดเด่นอย่างยิ่ง

        ตอนนี้หลี่เค่อพลันเข้าใจแล้วว่า ทำไมหลี่ซื่อหมินชั่วชีวิตถึงได้รักผู้หญิงคนนี้อย่างยิ่ง รูปโฉม พรสวรรค์ ไหวพริบล้วนแต่เป็นเลิศ