บทที่ 157 สู่หวางเตี้ยนเซี่ยไม่ทรงมีน้ำใจนักกีฬา

        เมื่อเห็นถึงตรงนี้ เว่ยเจิงก็ถูกทำให้ตกตะลึงไปอย่างแท้จริง เขาคาดไม่ถึงเลยว่า สู่หวางเตี้ยนเซี่ยกลับจะนำเงินเหล่านั้นออกมาบริจาค สองล้านก้วนนะ! นี่คือแนวคิดแบบไหน? สู่หวางเตี้ยนเซี่ยกลับไม่กระพริบตาเลยแม้แต่น้อย นำออกมาทั้งหมดโดยตรง!

        ก่อนหน้านี้ที่สกุลเจิ้งแห่งสิงหยางให้เงินนั้นเจตนาร้ายกาจเพียงใด เว่ยเจิงและขุนนางเหล่านี้ย่อมมองออกอยู่แล้ว เพียงแต่ทุกคนก็ไม่สะดวกที่จะเตือน เพราะเงินให้หลี่เค่อก็พอจะพูดได้อยู่ และหลี่เค่อรับเงินก็รับอย่างสบายใจเกินไป ทุกคนก็ย่อมพูดไม่ได้ แต่ตอนนี้… ที่แท้สู่หวางเตี้ยนเซี่ยก็มองทะลุแผนการของอีกฝ่ายมานานแล้ว

        หรือจะพูดว่า จุดประสงค์ของอีกฝ่ายอันที่จริงก็ไม่ได้คลุมเครือมากนัก พนันก็คือความโลภของมนุษย์! องค์ชายหนุ่มในวัยอย่างหลี่เค่อ จะมีองค์ชายกี่องค์ที่สามารถปฏิเสธเงินสองล้านก้วนได้?! เว่ยเจิงคิดดูสักครา พูดตามตรง เขาคิดไม่ออกเลยสักคน ต่อให้เป็นหลี่เฉิงเฉียนคาดว่าก็คงจะปฏิเสธไม่ได้

        เว่ยเจิงอ่านต่อไป “…สองล้านก้วนถึงแม้จะมหาศาล แต่เมื่อเทียบกับเมืองฉางอันทั้งเมืองแล้วกลับไม่นับว่าเป็นอะไร ถึงแม้เงินสองล้านก้วนนี้จะใช้หมดไปก็ไม่เพียงพอที่จะปรับปรุงสิ่งอำนวยความสะดวกทั้งหมดของเมืองฉางอันได้ แต่เงินที่ขาดไป เปิ่นเตี้ยนเซี่ยรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว”

        “ส่วนว่าเหตุใดเปิ่นเตี้ยนเซี่ยถึงต้องสร้างส้วมสาธารณะในแต่ละพื้นที่ บทความให้ความรู้เกี่ยวกับการป้องกันโรคระบาดบทต่อไปจะบอกเหตุผลให้ทุกคนทราบ ต้าถังบัดนี้เป็นยุคทองที่หมื่นแคว้นมาถวายบรรณาการแล้ว ฉางอันคือเมืองหลวงของต้าถัง ชาวเมืองฉางอันข้าคือชาวเมืองหลวงของต้าถัง คือหน้าตาของต้าถัง”