บทที่ 171 ข้าหลี่เค่อยินดีที่จะทำตัวเป็นแบบอย่าง (ตอนต้น)

        คำพูดของหลี่ซื่อหมินทำให้หลี่เค่อรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง ท่านพ่อท่านหมายความว่าอย่างไร ข้าหลี่เค่อก็มีความสามารถดีมิใช่รึ? อะไรที่ว่าฟ้าให้ความสามารถข้ามา ย่อมต้องมีประโยชน์มิใช่ว่าข้าเป็นคนเขียนรึ? ไม่เชื่อรึ? ไม่เชื่อท่านก็ไปหาคนที่เขียนมันออกมาสิ

        “กราบทูลเสด็จพ่อ ลูกสบายดีพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เค่อกล่าวเสียงดัง “ฎีกาเมื่อครู่ของลูกก็คือคำพูดที่ลูกอยากจะทูล”

        “แค่ก… เอ่อ เจ้าทวนอีกครั้ง? เมื่อครู่พูดเร็วเกินไป” หลี่ซื่อหมินทรงกระแอมเบาๆ เมื่อครู่พระองค์ทรงตกตะลึงไปหมด เกือบครึ่งหนึ่งไม่ได้ทรงฟัง ความหมายของพระองค์ย่อมต้องไม่ได้ทรงฟังทั้งหมด แต่ว่าคนอย่างเฉาชั่วพระองค์ก็ยังคงทรงทราบดี

        ขุนนางคนอื่นๆ ต่างก็ทยอยกันได้สติกลับมา เมื่อครู่อันที่จริงพวกเขาก็ไม่ได้ฟังทั้งหมด หลี่เค่อก็เลยทวนคำพูดเมื่อครู่อีกครั้งโดยตรง

        หลังจากฟังจบแล้ว ทุกคนก็เข้าใจในทันทีว่าเขาหมายความว่าอย่างไร