บทที่ 172 ข้าหลี่เค่อยินดีที่จะทำตัวเป็นแบบอย่าง (ตอนจบ)

        “เช่นนั้นเจ้าคิดว่ากฎหมายฉบับนี้ควรจะมีเนื้อหาอะไรบ้าง?” หลี่ซื่อหมินตรัสถาม

        “ทูลเสด็จพ่อ ลูกคิดว่า อย่างแรก กฎหมายแรงงานควรจะกำหนดว่า ห้างสรรพสินค้าหรือโรงงานที่ใช้คนควรจะลงนามในสัญญาจ้างงานกับผู้ทำงาน ตอนนี้กระดาษราคาถูกอย่างยิ่งแล้ว ค่าใช้จ่ายกระดาษที่สัญญาดังกล่าว占用ก็ไม่มากนัก ทำสำเนาสองฉบับ ลงนามประทับลายนิ้วมือ ให้ห้างสรรพสินค้าหรือโรงงานที่ใช้คนกับผู้ทำงานถือไว้คนละฉบับ”

        “และสัญญานี้ให้ทางการจัดทำสัญญามาตรฐาน ไม่อนุญาตให้มีการเปลี่ยนแปลงเป็นการส่วนตัว การเปลี่ยนแปลงถือเป็นโมฆะ อนุญาตให้เพียงโรงงานหรือห้างสรรพสินค้าเพิ่มข้อจำกัดบางส่วนตามสถานการณ์ของตนเองได้ แต่ข้อกำหนดที่เพิ่มเข้ามาไม่อนุญาตให้ขัดแย้งกับกฎหมายแรงงานและกฎหมายถัง หากขัดแย้งข้อกำหนดนั้นก็จะถือเป็นโมฆะ”

        “ประการที่สอง ในห้างสรรพสินค้าที่มีช่วงทดลองงานควรจะกำหนดว่าในระหว่างช่วงทดลองงาน เงินเดือนสามารถเป็นหกส่วนหรือแปดส่วนของเงินเดือนอย่างเป็นทางการได้ ห้ามไม่มีเงินเดือน”

        “สาม หากห้างสรรพสินค้าหรือโรงงานที่ใช้คนไล่ผู้ทำงานออกโดยไม่มีเหตุผล ควรจะชดเชยเงินเดือนหนึ่งเดือน”