บทที่ 173 หนึ่งห่วงร้อยหนึ่งห่วง

        วันนี้หลี่ซื่อหมินทรงพอพระทัยอย่างยิ่ง ข้อเสนอแนะนี้ของหลี่เค่อถึงแม้จะดูเหมือนไม่ค่อยจะเกี่ยวข้องเท่าไหร่ แต่หากยืนอยู่ในมุมมองของหลี่ซื่อหมินแล้ว พระองค์ย่อมทรงทราบดีว่า นี่คือการจำกัดอำนาจของตระกูลขุนนางเก่าแก่อย่างใหญ่หลวง ทุกคนต่างก็รู้ดีว่า พ่อค้าถึงแม้จะอยู่ในอันดับล่างสุดของชนชั้นทางสังคม แต่ตระกูลขุนนางเก่าแก่กลับควบคุมการค้าส่วนใหญ่ไว้

        และตระกูลพ่อค้าที่เป็นอิสระโดยสิ้นเชิงจริงๆ มีไม่มากนัก ในระดับหนึ่งแล้ว หากตระกูลขุนนางเก่าแก่ล้วนแต่เหมือนกับเว่ยเจิงประเภทนี้ ยากจนจนต้องพึ่งพาของพระราชทานจากหลี่ซื่อหมินถึงจะสามารถรักษารายจ่ายในจวนของตนเองได้ อิทธิพลของพวกเขาจะมีมากขนาดวันนี้ได้อย่างไร?

        แน่นอนว่าถึงตอนนั้นอาจจะเผชิญกับปัญหาอีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือการทุจริต แต่พูดตามตรง การทุจริตกลับดีกว่าสถานการณ์ในปัจจุบันที่จะแก้ไข

        เพราะการทุจริตจัดอยู่ในประเภทการกระทำผิดกฎหมาย ราชสำนักอยากจะตรวจสอบ ฮ่องเต้อยากจะเอาชีวิตเขา ก็มีข้ออ้างได้ทุกเมื่อ และตระกูลขุนนางเก่าแก่ในปัจจุบันเล่า? ไม่ค่อยมีเรื่องการทุจริตจริงๆ แต่แม่งคนเขาหาเงินอย่างสง่างาม ยังจะต้องไปทุจริตอีกรึ?

        และพอมีเงินมากแล้ว ตระกูลขุนนางเก่าแก่ก็ย่อมสามารถส่งอิทธิพลต่อชาวบ้านได้มากมาย