บทที่ 174 ก็ยังคงเป็นประโยคเดิม ข้าจะรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว

        “เว่ยกั๋วกงเชิญพูด” หลี่เค่อโค้งตัวลงเล็กน้อย

        “เตี้ยนเซี่ยย่อมต้องมีเจตนาที่ดี ข้าผู้เฒ่าก็รู้ดีว่าระบบเช่นนี้บางทีอาจจะมีส่วนที่ไม่สมเหตุสมผลอยู่บ้าง แต่ว่าระบบนี้ก็ให้โอกาสแก่ชาวบ้านมากมายในการผ่านพ้นความยากลำบาก เช่น เด็กที่ไม่สามารถเลี้ยงดูได้ ถึงแม้คำว่าขายจะฟังดูไม่ดี แต่การให้ไปเป็นทาสในบ้านคนใหญ่คนโต อย่างน้อยก็มีโอกาสที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป”

        “และถึงแม้จะมีทาสที่ถูกเจ้านายทารุณกรรมจนถึงแก่ความตาย แต่ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นส่วนน้อย ผู้มีทะเบียนบ้านธรรมดาก็มีคดีฆาตกรรมเช่นกัน ไม่ทราบว่าเรื่องด้านนี้ เตี้ยนเซี่ยทรงพิจารณาไว้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?” ฝางเสวียนหลิงกล่าวอย่างถ่อมตน

        คำถามของฝางเสวียนหลิงหลุดออกมา หลี่เค่อก็รู้แล้วว่า เฒ่าฝางนี่ถึงแม้คำถามจะดูเหมือนยืนอยู่ข้างเดียวกับคนอีกกลุ่มหนึ่ง แต่นี่คือการให้โอกาสหลี่เค่อได้อธิบาย

        “นี่ก็กลับมาสู่ปัญหาที่ข้าได้เอ่ยถึงก่อนหน้านี้ คนส่วนนี้สามารถขายตัวเป็นทาสได้ แต่ว่าเป็นสัญญาระยะยาวสิบปี ยี่สิบปี หรือแม้กระทั่งสามสิบปี ก็เหมือนกับสัญญาของกฎหมายแรงงาน ให้เงินเดือนพื้นฐานในระดับหนึ่ง เงินเดือนสามารถต่ำมากได้ ท้ายที่สุดแล้วเจ้านายก็ได้ซื้อเขามาแล้ว แต่มีอยู่ข้อหนึ่ง สิทธิส่วนบุคคลต้องเหมือนกับผู้มีทะเบียนบ้าน”