บทที่ 183: อะไรนะ? ข้ากระโจนลงหลุมด้วยตัวเองอย่างนั้นรึ?

“ท่านจะคัดค้านอะไร มันเกี่ยวอะไรกับท่านด้วย!” หลี่เค่อสวนกลับซึ่งๆ หน้าทันที

“สู่หวางเตี้ยนเซี่ยตรัสเช่นนี้ไม่ถูกต้องแล้วพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท แผ่นหิน อิฐ และวัตถุดิบทั้งหมดของพระราชวังต้าหมิงล้วนเบิกจ่ายจากท้องพระคลัง แม้ว่าการที่สู่หวางเตี้ยนเซี่ยทรงบูรณะเมืองฉางอันจะเป็นไปเพื่อบ้านเมืองและราษฎร แต่ท้ายที่สุดแล้ว การบูรณะครั้งนี้ก็ยังถือเป็นการกระทำส่วนพระองค์ของเตี้ยนเซี่ย การที่ฝ่าบาทจะทรงพระราชทานศิลาที่เหลือจากพระราชวังต้าหมิงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะอย่างไรเสียก็ล้วนทำไปเพื่อราษฎร แต่เรื่องราชการกับเรื่องส่วนตัวสมควรแยกแยะให้ชัดเจน ไม่ว่าจะมองในแง่ของราชการหรือส่วนตัวก็ดูไม่เหมาะสมนัก หากข่าวแพร่ออกไป ก็จะไม่เป็นผลดีต่อชื่อเสียงของสู่หวางเตี้ยนเซี่ย”

“ดังนั้นข้าน้อยจึงเห็นว่า ต่อให้สู่หวางเตี้ยนเซี่ยทรงดำเนินโครงการจนเงินทุนหมดสิ้น ส่วนที่เหลือให้ท้องพระคลังเป็นผู้รับผิดชอบต่อไป ก็ยังดีกว่าการนำเรื่องราชการและเรื่องส่วนตัวมาปะปนกันเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ” จ่างซุนอู๋จี้กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

คำพูดนี้ ช่างหาข้อโต้แย้งไม่ได้เลยจริงๆ

“คำพูดของท่านนี่เปิ่นเตี้ยนเซี่ยฟังแล้วไม่เข้าหูเลยนะ ที่เปิ่นเตี้ยนเซี่ยต้องการแผ่นหินก็เพื่อใช้ทดสอบวัตถุดิบที่คิดค้นขึ้นมาใหม่ ไม่ใช่ว่าขาดเงินจนไม่มีปัญญาบูรณะเมืองฉางอัน? ในเมื่อเสด็จพ่อของข้ามีของเหลืออยู่ อย่างมากข้าก็จ่ายเงินซื้อ แล้วมันจะไม่ได้ได้อย่างไร? วัตถุดิบที่เปิ่นเตี้ยนเซี่ยคิดค้นขึ้นมานี้ สามารถทำให้เศษหินและทรายจับตัวแข็งกลายเป็นหินได้ภายในหนึ่งถึงสองวัน! และเป็นหินก้อนเดียวกันทั้งแผ่น! ไม่ว่าจะใช้สร้างกำแพงเมือง สร้างถนน หรือด้านอื่นๆ ล้วนมีประโยชน์มหาศาล!”