บทที่ 193: รับซื้อสิ มีเท่าไหร่ข้าเอาหมด!

“เอ่อ หลี่เค่อเอ๋ย” เมื่อทรงคิดได้ดังนั้น หลี่ซื่อหมินก็ตรัสขึ้น

“เสด็จพ่อโปรดตรัสพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เค่อกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“ทางฝั่งเจ้าสามารถหลอมเหล็กกล้าได้มากมายถึงเพียงนี้ ปริมาณการใช้แร่เหล็กก็คงจะมากโขอยู่สินะ?” หลี่ซื่อหมินตรัสถามพลางสรวล

“แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ ความหมายของเสด็จพ่อคือจะทรงขายแร่เหล็กของทางการให้แก่ลูกรึพ่ะย่ะค่ะ? ก็ได้เช่นกัน หากเหมืองเหล็กของทางการหลายแห่งสามารถขายแร่เหล็กให้ลูกในราคาตลาดก่อนหน้านี้ได้ ลูกก็รับซื้อไว้เองพ่ะย่ะค่ะ แล้วลูกยังจะสามารถเพิ่มผลผลิตให้กรมโยธาธิการได้อีกเดือนละ 50,000 ชั่ง!” หลี่เค่อกล่าวอย่างใจกว้าง

หลี่ซื่อหมินทรงชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่คาดคิดว่าจะมีประโยชน์เช่นนี้ด้วย พระองค์จึงตรัสขึ้นทันที: “ดี! เช่นนั้นเจิ้นตกลง แล้วเจ้าดูสิว่าผลผลิตจากเหมืองเหล็กหลายแห่งของฉีกั๋วกงก็มีไม่น้อยเลย เจ้าจะรับซื้อแร่เหล็กของเขาไปพร้อมกันเลยหรือไม่?”