บทที่ 203: กล่าวคำอำลา

กระแสธารสีเงินมุ่งตรงออกไปนอกเมือง เสียงโห่ร้องยินดีของประชาชนสองข้างทางดังขึ้นไม่ขาดสาย ในฝูงชนนั้น สายตาของหญิงสาวคนหนึ่งที่มาพร้อมกับนางกำนัลค่อยๆ ละจากร่างที่ห่างไกลออกไปนั้น ดูเหมือนจะไม่อยากจากไปอยู่บ้าง

“คุณหนู? พวกเราจะกลับกันเลยหรือไม่เพคะ?” นางกำนัลลองเอ่ยถาม

“กลับ” อู่ซวี่กล่าวด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

หลังจากออกจากฝูงชนที่แออัด ดูเหมือนว่าอารมณ์ของอู่ซวี่จะตกต่ำลงเล็กน้อย นางกำนัลลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงลองเอ่ยถามว่า “ข้าได้ยินมาว่าฮูหยินยังมีเส้นสายอยู่บ้าง และฉินหวางเตี้ยนเซี่ยก็ยังไม่ได้ทรงอภิเษก คุณหนูหากท่านชื่นชอบ...”

“ไม่ล่ะ” อู่ซวี่โบกมือของตนเองอย่างเรียบเฉย นางกำนัลผู้นี้เติบโตมากับนางตั้งแต่เล็ก ดังนั้นจึงสามารถพูดคุยได้ทุกเรื่อง