บทที่ 205: เจ้าคิดว่าชีวิตของเจ้าได้มาอย่างไร

หลี่อินมองดูบาดแผลของตนเอง อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา เขาหยิบขวดแอลกอฮอล์ขวดนั้นขึ้นมา หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวด้วยใบหน้าขมขื่นว่า “พี่สาม ข้าผิดไปแล้ว... เป็นข้าที่ไม่ดีเอง คำพูดเมื่อครู่ของข้าก็แค่ปากไว ข้าไม่ได้มีความหมายเช่นนั้น”

“ข้าบอกแล้ว ให้เจ้าทำเอง เจ้าจะไม่ฆ่าเชื้อก็ได้ไม่เป็นไร” หลี่เค่อกล่าวเสียงเรียบ “เวลายิ่งลากยาวออกไป โอกาสที่จะติดเชื้อก็ยิ่งมากขึ้น”

เมื่อมองดูพี่สามที่ยืนอยู่ตรงนั้น หลี่อินก็ตัวสั่นอยู่บ้าง สุดท้ายเขาก็ทำได้เพียงยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาอย่างสั่นเทา

“ใช้ตะเกียบที่ลวกน้ำเดือดแล้วคีบสำลีชุบแอลกอฮอล์ในขวดออกมา แล้วจึงเช็ดดินบนบาดแผลออก จากนั้นจึงเปลี่ยนใหม่ จนกว่าจะเช็ดบาดแผลจนสะอาด” หลี่เค่อสั่งการอยู่ข้างๆ

หลี่อินกัดฟันแล้วเริ่มทำตามที่หลี่เค่อบอก ขาสองข้างของเขาเดิมทีก็เจ็บอยู่แล้ว และครั้งนี้ในบาดแผลยิ่งมีดินติดอยู่ด้วย หากต้องการจะเช็ดออก ก็ต้องออกแรง พอออกแรง... บาดแผลก็ยิ่งเจ็บมากขึ้น