บทที่ 207: ต่อไปก็ถึงคราวข้าแสดงฝีมือแล้ว

ภายในเต็นท์ที่หลี่จิ้งได้สร้างขึ้น ทั้งสองฝ่ายได้นั่งลง หลี่เค่อย่อมต้องนั่งในตำแหน่งประธาน ส่วนหลี่อินรึ? ไปรออยู่ข้างๆ เถอะ ไม่ได้ให้เขาเข้ามาด้วยซ้ำ

“สถานการณ์ศึกเป็นอย่างไรบ้าง?” หลี่เค่อขึ้นมาก็ถามโดยตรงทันที

“เมื่อหลายวันก่อน กองกำลังของโฮ่วจวินจี๋และหลี่เต้าจงได้ข้ามเขาฮั่นคู (เขาเอ้อลาในชิงไห่ยุคหลัง) กวาดล้างกองกำลังถู่กู่ฮุนที่ตั้งอยู่ที่อูไห่ (ทะเลสาบคู่ไห่ยุคหลัง) ซึ่งเป็นส่วนต้นน้ำของแม่น้ำฮวงโห และได้จับกุมชนเผ่าทั้งหมดพร้อมทั้งนำปศุสัตว์กลับมา มู่หรงฝูหยุนได้หลบหนีไปยังเมืองเชี่ยโม่แล้ว จากนั้นได้หลบหนีไปตามเส้นทางที่มีน้ำและหญ้าเลียบเทือกเขาอัลทินทากไปยังทิศทางของทูหลุนชวน (ขอบทางใต้ของทะเลทรายทากลิมากันในซินเจียงยุคหลัง ในสมัยถังยังหมายถึงทะเลทรายทากลิมากันทั้งหมดด้วย)”

“หลังจากนั้นข้าได้มีรับสั่งให้ชี่ปี้เหอลี่และเซวียว่านจวินไล่ตามขึ้นไป เพิ่งจะได้รับข่าวเมื่อวานนี้ว่า มู่หรงฝูหยุนได้ถูกประหารแล้ว ยึดปศุสัตว์ได้กว่าสองแสนตัว กองกำลังกำลังยกทัพกลับ ข้าได้เขียนฎีกาส่งกลับไปแล้ว” หลี่จิ้งกล่าวแนะนำสถานการณ์ศึกอย่างง่ายๆ

นั่นก็หมายความว่า สถานการณ์ศึกได้สิ้นสุดลงแล้ว หลี่เค่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง วันนี้ก็วันที่ยี่สิบห้าของเดือนห้าแล้ว กองทัพใหญ่โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ต้องนำปศุสัตว์กว่าสองแสนตัวกลับมาด้วยนั้นเดินทางได้ช้ามาก คาดว่าคงต้องใช้เวลาอีกพอสมควรกว่าจะกลับมาถึง