บทที่ 219: ดูสิ นี่มันก็ดีมิใช่รึ?

หลี่จิ้งและพวกเขาไม่คิดถึงจุดนี้จริงๆ หรือจะพูดได้ว่าคนจำนวนมากในยุคนี้คิดไม่ถึง แต่ก่อนที่หลี่เค่อจะมาก็ได้คิดถึงเรื่องเหล่านี้ไว้แล้ว คนที่ควรจะมาก็ได้มาหมดแล้ว ที่ชิงไห่เองก็มีป่าไม้อยู่บ้าง แต่ไม้ที่ใช้สร้างเรือหากจะตัดแล้วนำมาทำในตอนนี้ก็ยังช้าอยู่ดี ดังนั้นหลี่เค่อจึงได้ให้คนไปจัดซื้อเรือประมงจากลุ่มแม่น้ำฮวงโหโดยตรง รวมถึงอวนด้วย แล้วก็ทวนกระแสน้ำขึ้นมาโดยตรง

ถึงตอนนั้นเมื่อไปถึงบริเวณใกล้เคียงกับอ่างเก็บน้ำหลงหยางเสียในยุคหลังแล้วค่อยนำออกมาโดยตรง ยกเรือประมงจากบนบกมาเลยก็ได้

แม้ว่าระยะทางจะไกลอยู่บ้าง แต่ไกลก็ยังเร็วกว่าการสร้างเรือในพื้นที่โดยตรง

ห้าวันต่อมา เรือบรรทุกสินค้าชุดแรกก็ได้เดินทางมาถึงที่นี่ ยังรวมถึงเรือประมงขนาดใหญ่กว่าสามสิบลำ และในตอนที่เรือมาถึงนั้น ชาวถู่กู่ฮุนที่ทำงานอยู่ใกล้ๆ กับชื่อไห่ก็ได้มีจำนวนถึงสี่หมื่นกว่าคนแล้ว!

เพียงแค่ห้าวันเท่านั้น จำนวนก็ได้เพิ่มขึ้นจากหนึ่งหมื่นกว่าคนในตอนแรกมาเป็นสี่หมื่นกว่าคน และในจำนวนนี้ยังไม่รวมผู้หญิงหลายพันคนที่ทำอาหารให้คนเหล่านี้