บทที่ 222: เตี้ยนเซี่ยทรงบูรณะเมืองฉางอันช่วงนี้จึงยากจนมาก

อวี่เหวินหลินไม่ได้สนใจเรื่องอื่น เขากำลังครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลาว่าจะสร้างเรืออย่างไร ให้เรือสามารถทวนกระแสน้ำขึ้นไปได้เร็วยิ่งขึ้น ที่หน้างานย่อมมีคนอื่นคอยจัดระเบียบคนเลี้ยงสัตว์ที่ทยอยกันมาอย่างต่อเนื่อง

พลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคนี้ก็คือกำลังคน ยิ่งไปกว่านั้นตอนที่คนเลี้ยงสัตว์ทุกคนมาถึงล้วนนำม้ามาด้วย และคนของหลี่เค่อเองตอนที่มาก็ได้เตรียมรถม้าไว้พร้อมแล้ว

คนมากพลังมากได้ถูกสะท้อนออกมาอย่างลึกซึ้งที่สุด ณ ที่แห่งนี้ ขนาดของเรือประมงเหล่านี้ไม่นับว่าใหญ่เกินไป แต่ก็ไม่เล็กเช่นกัน เพราะหากแต่ละครั้งที่จับปลาสามารถรองรับปริมาณปลาได้น้อยเกินไปก็จะไม่บรรลุผลลัพธ์ที่ต้องการ

ใบเรือบนเรือประมงยี่สิบลำถูกถอดออกก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นชิ้นส่วนที่สามารถถอดได้ก็ถูกถอดออกเช่นกัน แล้วจึงคว่ำเรือประมงทั้งลำลงโดยตรง กลางท้องเรือถูกยกขึ้นด้วยแรงคน ส่วนสองข้างก็คือโครงไม้ที่สร้างขึ้นจากท่อนไม้ทีละท่อนๆ ก็เหมือนกับเกี้ยวใหญ่ที่ใช้คนสิบกว่าคนหามในสมัยโบราณ วางลงบนอานม้าบนหลังม้าโดยตรง

กระแสคนที่รวมตัวกันมานับหมื่นคนทุกๆ ระยะทางก็จะหยุดคนไว้ส่วนหนึ่ง ราวกับส่งต่อของศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่ปาน แล้วก็แบกเรือประมงยี่สิบลำมุ่งหน้าไปยังทิศทางของทะเลสาบชิงไห่โดยตรง ส่วนม้าที่ว่างอยู่นั้นแต่ละตัวก็ถูกบรรทุกด้วยเสบียงอาหารและยุทธปัจจัยแล้วเริ่มมุ่งหน้าไปยังทิศทางของซื่อไห่