บทที่ 224: เจ้ามีสิทธิ์อะไร

เมื่อมองดูความสงสัยบนใบหน้าของเถี่ยฉุย จาหลินก็ยิ้มขมขื่นออกมา เขาเคยดูแลคนอย่างเถี่ยฉุยและพวกเขาจริงๆ ถูกต้องแล้ว เขาก็เข้มงวดกับพวกเขาจริงๆ ถูกต้องแล้ว แต่... ทุกคนก็ต้องมีชีวิตรอดต่อไป บรรพบุรุษที่บ้านของเขาจาหลินก็เคยเป็นขุนนางเล็กๆ จริงๆ แต่ก็ตกต่ำลงนานแล้ว เขาก็เป็นเพียงขุนนางเล็กๆ คนหนึ่งของถู่กู่ฮุน

เขาดูเหมือนจะดูแลเถี่ยฉุยและพวกเขา แต่ตัวเขาเองก็ไม่ได้รับการปฏิบัติที่ดีอะไรมากมายนัก บางทีอาจจะแค่ได้กินมากกว่าพวกเขานิดหน่อย นอกเหนือจากนั้นมีความแตกต่างอะไรอีก? เขาก็ต้องคอยดูสีหน้าของขุนนางเบื้องบนเหล่านั้น บางเรื่อง เขาไม่จัดการกับคนอย่างเถี่ยฉุยและพวกเขา เขาก็จะถูกคนอื่นจัดการ เขาก็อยากจะให้ครอบครัวมีชีวิตรอดต่อไป? ผิดด้วยรึ?

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว เตี้ยนเซี่ยเสด็จมาแล้ว ฐานะเดิมของเขาแม้จะหมดไปแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้ลำบากมากขึ้น กลับดีขึ้นบ้าง พูดตามตรงก่อนหน้านี้ความแตกต่างระหว่างเขากับคนอย่างเถี่ยฉุยก็คือบ้านของเขาสามารถกินอิ่มได้เท่านั้นเอง

แต่ตอนนี้ก็ยังคงสามารถกินอิ่มได้ แต่บ้านของพวกเขากลับยังสามารถแบ่งปันปศุสัตว์ได้มากกว่าแต่ก่อน ที่สำคัญคือ เขารู้ว่า ชีวิตของชาวบ้านธรรมดาในต้าถังนั้น ดีกว่าขุนนางเล็กๆ อย่างพวกเขาในทูเจวี๋ยมากนัก

ดังนั้นจาหลินจากในใจแล้วความคิดของเขาก็ไม่แตกต่างจากเถี่ยฉุยเท่าไหร่ เพียงแต่เขาพูดออกมาไม่มีใครเชื่อเท่านั้นเอง แต่ว่าวันนี้แตกต่างออกไปแล้ว เขาจะไปช่วยเตี้ยนเซี่ยทำสงครามแล้ว เป็นการติดตามมู่หรงซุ่นโอรสของอดีตข่าน จะไปรบกับใครโดยละเอียดเขาก็ไม่รู้ แม้ว่าการทำสงครามจะมีความเสี่ยง แต่เขาก็ไม่เสียใจเลย