บทที่ 240: หรือว่าเจ้าคือองค์หญิงเหวินเฉิง?

หลังจากพูดถึงตรงนี้ หลี่เค่อก็หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วจึงหันหน้าไปทางทุกคนอีกครั้งกล่าวว่า “ณ ที่แห่งนี้ ข้าในนามของราชวงศ์ต้าถัง ในนามของประชาราษฎร์ทั่วหล้า ขอแสดงความเคารพอย่างสูงสุดต่อพวกท่านทุกคน เพราะพวกท่านต่างหากคือรากฐานของต้าถัง!”

พูดจบ หลี่เค่อก็โค้งคำนับให้หลี่เต้าจงและคนอื่นๆ หลี่เต้าจงยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยสีหน้าตื่นเต้น แต่เขาไม่ได้คารวะตอบ และก็ไม่ได้ขัดขวาง เพราะเขารู้ดีว่าหลี่เค่อไม่ได้หันหน้าเข้าหาเขาเพียงคนเดียว แต่เป็นแม่ทัพนายกองหลายสิบหมื่นนายของต้าถัง

หลังจากที่หลี่เค่อได้ทำความเคารพต่อแม่ทัพนายกองทุกท่านทั่วทุกทิศทางแล้ว หลี่เต้าจงจึงได้คุกเข่าลงข้างหนึ่งกล่าวเสียงดังว่า “ข้าน้อยและปวงชนจะรักษาการณ์ชายแดนให้แก่ต้าถัง แม้นตายก็ไม่เสียดาย!”

“แม้นตายก็ไม่เสียดาย!” ทหารทั้งหมดโดยรอบต่างก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างพร้อมเพรียงกัน ตะโกนเสียงดังลั่น

เสียงคำรามที่พร้อมเพรียงกันแพร่กระจายไปยังทุกทิศทุกทาง ระบายความตื่นเต้นและเลือดร้อนในใจของเหล่าทหาร!