บทที่ 242: ความรักฉันพี่น้องอันลึกซึ้ง

ในไม่ช้าหลี่อินก็ถูกคนเรียกกลับมา เวลาเกือบหนึ่งเดือน หลี่อินอย่างน้อยก็ถูกแดดเผาจนดำไปหนึ่งระดับ ทั้งร่างก็ผอมลงไม่น้อย แต่คนกลับดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก จิตวิญญาณของคนทั้งร่างก็สอดคล้องกับวัยรุ่นในวัยของเขามากขึ้น ไม่เหมือนตอนที่อยู่ในเมืองฉางอัน ที่เป็นคุณชายเสเพลโดยแท้

เป็นคุณชายเสเพลก็ช่างเถอะ เจ้าก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเสเพลเกินพี่สามของเจ้า เจ้าจะพูดว่าเจ้าเล่นอะไรไปบ้าง

หลังจากที่ได้ทักทายกับหลี่เต้าจงและพวกเขาแล้ว หลี่เต้าจงและคนอื่นๆ ก็ขอตัวลาจากไป ในใจของหลี่อินคาดหวังอยู่บ้าง พี่สามเรียกเขามา จะมาทดสอบเขารึ? เขารู้ดีถึงจุดประสงค์ที่พี่สามพาเขามายังซีอวี้ เขาไม่ใช่คนโง่

เพียงแต่ก่อนที่จะมา เขารู้สึกว่าตนเองจะไม่เปลี่ยนแปลง แต่หลังจากที่มาแล้ว หนึ่งเดือนนี้เขาหลี่อินเปลี่ยนแปลงไปมากจริงๆ สาเหตุหลักคือฉากต่างๆ ที่อยู่เบื้องหน้า มันน่าตกใจเกินไปแล้ว ประโยคที่หลานหลิงเซี่ยวเซี่ยวเซิงเคยกล่าวไว้ว่า “ประตูแดงสุราเนื้อเน่าเหม็น ถนนมีกระดูกคนหนาวตาย” ช่างเหมาะสมอย่างยิ่ง

หากไม่ได้มาด้วยตนเอง ก็จะไม่มีทางรู้สึกได้ถึงสิ่งเหล่านี้เลย หลี่อินตอนนี้ถึงกับรู้สึกว่าสิ่งที่ตนเองเคยทำในอดีตล้วนบัดซบเกินไปแล้ว หนึ่งเดือนนี้เขาทุกวันล้วนกำลังครุ่นคิด หรือแม้กระทั่งตอนที่เป็นผู้คุมงาน ก็ยังลงไปทำงานเองสองสามที แม้ว่าจะทำได้ไม่มาก แต่มันก็เป็นประสบการณ์