บทที่ 243: เงาร่างนั้น

“อย่างไรเสียข้าก็จะบอกเจ้าอยู่แล้ว” หลี่เยียนใช้ท่าไม้ตายแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้โดยตรง

หลี่ซิน: “...”

หลังจากที่ได้ที่พักที่จัดเตรียมไว้ให้แล้ว วันรุ่งขึ้น หลี่เยียนก็ได้เดินทางมาเยี่ยมเยียนตรงตามเวลากินข้าวพอดี บอกว่าจะมากินข้าวย่อมต้องมากินข้าวอยู่แล้ว

สำหรับการมาเยี่ยมของหลี่เยียน หลี่เค่อกลับไม่ได้รู้สึกอะไร แต่เขาก็มองออกว่า เด็กสาวคนนี้น่าจะมีเรื่องจะพูด

เมื่อมาถึงที่นี่แล้ว อาหารของหลี่เค่อย่อมต้องค่อนข้างจะเรียบง่ายอยู่บ้าง