บทที่ 250: การหมุนเวียนของเงินตรา

“คารวะท่านแม่ทัพทุกท่านเพคะ ข้าชื่อหลี่ซิน อันที่จริงแล้วข้าคิดว่าพวกเราจ้างไหว เพราะอันที่จริงแล้วที่เตี้ยนเซี่ยได้ตรัสเมื่อครู่นี้ก็ได้ชี้ให้เห็นแล้วว่าเหตุใดพวกเราจึงจ้างไหว เพราะบัตรปันส่วนอาหารนี้หมุนเวียนอยู่ภายในพวกเราเองเพคะ”

“ยกตัวอย่างเช่น คนเลี้ยงสัตว์คนหนึ่งทำงานหนึ่งเดือน ข้าจะแจกจ่ายบัตรปันส่วนอาหาร 100 ชั่งให้แก่เขา แต่พวกเราไม่เพียงแต่จะจัดหาเสบียงอาหารเท่านั้น เตี้ยนเซี่ยยังทรงเตรียมจะจัดหาเสื้อผ้าผ้าป่าน เกลือ เครื่องเหล็ก และยุทธปัจจัยอื่นๆ ให้แก่พวกเขาอีกด้วย และยุทธปัจจัยเหล่านี้ ขอเพียงแค่กำหนดราคาที่สมเหตุสมผล นั่นหมายความว่าบัตรปันส่วนอาหารในมือของพวกเขาสุดท้ายแล้วก็ได้กลับคืนสู่มือของพวกเราอีกครั้ง”

“แม้ว่าดูเหมือนว่าพวกเราจะจ่ายยุทธปัจจัยต่างๆ ออกไป แต่ในกระบวนการนี้ คนเหล่านี้ก็ทำงานอยู่ตลอดเวลา ยกตัวอย่างเช่นคนผู้นี้ทำงานหนึ่งเดือน ได้รับบัตรปันส่วนอาหาร 100 ชั่ง แต่ผลิตภัณฑ์ที่เขาผลิตขึ้นที่ร้านตีเหล็กหรือสถานที่ผลิตปูนซีเมนต์กลับมีมูลค่าเท่ากับเสบียงอาหาร 200 ชั่ง”

“และส่วนที่เพิ่มขึ้นมานี้ก็คือกำไรของเรา และกำไรส่วนนี้ พวกเราสามารถว่าจ้างคนเพิ่มขึ้นเพื่อขยายการผลิตได้อย่างสมบูรณ์ ได้รับเครื่องเหล็ก ปูนซีเมนต์ เกลือ และยุทธปัจจัยอื่นๆ เพิ่มขึ้น ในกระบวนการนี้ แม้ว่าเสบียงอาหารพวกเราจะต้องขนส่งมาจากภายนอก แต่เช่นเดียวกันมูลค่าสินค้าที่พวกเราผลิตขึ้นมาก็เพียงพอที่จะซื้อเสบียงอาหารที่พวกเราขนส่งมาแล้วยังเหลือเฟืออีกด้วย”

“ตลอดทั้งกระบวนการ พวกเราใช้เงินไปหรือไม่ ไม่เลย! เพราะเงินที่ให้แก่คนเลี้ยงสัตว์เหล่านี้ สิ่งของที่พวกเขาซื้อก็คือสิ่งเหล่านี้ และตอนนี้สิ่งของเหล่านี้สามารถแลกเปลี่ยนได้โดยตรงจากในมือของพวกเรา พวกเขาย่อมไม่ต้องการเงินเช่นกัน”