บทที่ 261: ยุทธศาสตร์ต่อถู่ฟาน

คณะทูตของแคว้นเชี่ยโม่มาที่นี่ครั้งนี้ ไม่เพียงแต่จะมาขอขมาหลี่เค่อเท่านั้น แต่ยังได้นำทองคำจำนวนมากมาด้วย ครั้งที่แล้วตอนที่เจียงชวี่หูแห่งรั่วเชียงมา ได้นำทองคำมาให้หลี่เค่อเกือบหนึ่งตัน และครั้งนี้เชี่ยโม่สืบทอดมาเป็นเวลานานกว่ารั่วเชียง ก็กลัวว่ากองทัพของต้าถังจะไม่เป็นผลดีต่อพวกเขา เฉพาะเชี่ยโม่ครั้งนี้ก็ได้นำทองคำมาให้หลี่เค่อถึง 2.2 ตัน

พูดตามตรง หลี่เค่อประหลาดใจอย่างยิ่งจริงๆ แคว้นเหล่านี้ในซีอวี้แต่ละแห่งมีพื้นที่ไม่ใหญ่ แต่ไม่คิดว่าจะร่ำรวยถึงเพียงนี้ แต่เมื่อลองคิดดูอีกที แคว้นจำนวนมากในซีอวี้เหล่านี้มีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่นแล้ว เพราะระยะทางระหว่างกันไกลเกินไป ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำสงครามกันเอง ดังนั้นปีที่สืบทอดมาของแคว้นเหล่านี้จึงยาวนานเกินจินตนาการ

และในปีนั้นเส้นทางสายไหมที่รุ่งเรืองที่สุดก่อนก็คือสายใต้ ดังนั้นแคว้นเหล่านี้ในซีอวี้รอบๆ ทูหลุนชวนจึงได้ทิ้งทรัพย์สมบัติไว้เป็นจำนวนมาก หลี่เค่อรู้สึกว่านี่ก็เป็นเพราะเขาให้หยางเฉิงและพวกเขาพูดว่าเขาชอบเพียงแค่ทองคำเท่านั้น มิเช่นนั้นแล้ว หลี่เค่อรู้สึกว่าคนเหล่านี้ก็จะนำทรัพย์สมบัติจำนวนมากอื่นๆ มาด้วย

แต่ถึงกระนั้น ทองคำในมือของหลี่เค่อตอนนี้ก็ได้มีถึง 9 ตันกว่าแล้ว! แม้ว่าทองคำ 9 ตันอันที่จริงแล้วก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากนัก เพราะอย่างไรเสียทองคำขนาด 1 ตารางเมตรก็มีน้ำหนักถึง 19 ตันแล้ว ทองคำ 9 ตันของหลี่เค่อนี่ปริมาตรก็แค่นั้นเอง

พูดตามตรง หลี่เค่อน้ำลายสออยู่บ้าง แค่แคว้นเหล่านี้ก็มีทองคำมากมายขนาดนี้แล้ว นี่หากจะปล้นสามสิบหกแคว้นซีอวี้ทั้งหมดแล้ว เช่นนั้นจำนวนของทองคำเกรงว่าจะต้องเกินร้อยตันขึ้นไป? เพราะอย่างไรเสียแคว้นอย่างเชี่ยโม่รั่วเชียงล้วนเป็นแคว้นเล็กๆ และแคว้นที่ใหญ่กว่าบางแห่งในซีอวี้ ทรัพย์สมบัติที่ได้มาย่อมต้องมากกว่าอย่างแน่นอน