บทที่ 260: พวกเจ้าเป็นอะไรกัน

หลี่เค่อนำบัณฑิตกว่าสองร้อยคนนี้เดินตรงไปยังสถานที่ทำงานอีกแห่งหนึ่ง ที่นั่นคือเต็นท์ขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษ หรืออาจจะพูดไม่ได้ว่าเป็นเต็นท์แล้ว ควรจะพูดว่าเป็นบ้านชั่วคราวขนาดใหญ่หลังหนึ่งแล้ว ล้วนสร้างขึ้นโดยใช้เสาไม้ตอกลึกลงไปในพื้นดินแล้วจึงใช้เต็นท์ผ้าสักหลาดทำหน้าที่เป็นผนังสร้างขึ้นชั่วคราว เพราะตอนนี้เป็นฤดูร้อน ดังนั้นหน้าต่างจึงเว้นว่างไว้โดยตรง ใช้ผ้ากอซป้องกันยุงและแมลง

หลี่เค่อนำพวกเขาเข้ามาในบ้านหลังนี้จากด้านหลัง เพราะด้านหน้าของบ้านหลังนี้เปิดประตูไว้สองบาน

พวกเขาเพิ่งจะเข้ามาจากด้านหลัง บัณฑิตนักศึกษาเหล่านี้ก็ได้ยินเสียงที่ดังมาจากข้างหน้าแล้ว ติดตามหลี่เค่อเดินไปข้างหน้า บัณฑิตเหล่านี้สังเกตเห็นทันทีว่า ห้องของพวกเขากับข้างหน้านั้นมีผนังที่ทำจากแผ่นไม้กั้นอยู่ และที่นี่ของพวกเขาก็สูงกว่าห้องข้างหน้าหลายสิบเซนติเมตร ตรงกลางเว้นหน้าต่างไว้บางส่วน ทำให้พวกเขาสามารถมองเห็นสถานการณ์ในห้องข้างหน้าได้

และในขณะนี้ข้างหน้าเงาร่างที่งดงามร่างหนึ่งกำลังนั่งหันหลังให้พวกเขาอยู่ ดูเหมือนจะเป็นสตรี และบนผนังรอบๆ สตรีผู้นี้ ก็ได้แขวนแผ่นไม้สีดำบางแผ่นไว้ ข้างบนเขียนด้วยตัวอักษรสีขาว เขียนตัวเลขที่หนาแน่น ตัวเลขเหล่านี้พวกเขาทั้งหมดล้วนรู้จัก เป็นตัวเลขที่เตี้ยนเซี่ยทรงนำมาประยุกต์ใช้หลังจากที่ได้ปรับปรุงมาจากทางฝั่งซีอวี้แล้ว

“เลขานุการหลี่ ปูนซีเมนต์ เหล็กเส้น และดิน อัดแน่น สำหรับกำแพงเมืองทิศตะวันตกของเมืองชื่อไห่ในวันพรุ่งนี้ ตอนนี้สินค้าคงคลังมีไม่มากแล้ว...”