บทที่ 259: ช่างสมบูรณ์แบบโดยแท้

เมื่อนั่งอยู่ในตำแหน่งของตนเอง หลี่เค่อก็เกาศีรษะอยู่บ้าง ฎีกาสิ่งนี้หลี่เค่อเคยเขียนแล้ว แต่ตอนนี้เขาสับสนอยู่บ้างก็คือ ฎีกานี้เขียนขึ้นมาลำบากเกินไปแล้ว ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งก็คือ ตอนนี้ฎีกานี้อย่างแรกสุดย่อมต้องส่งไปยังมือของพี่ใหญ่ของเขา

หลี่ซื่อหมินต้องไว้ทุกข์ ปัจจุบันราชการบ้านเมืองล้วนเป็นหลี่เฉิงเฉียนที่จัดการ เช่นนั้นคำพูดบางอย่างที่หลี่เค่อคุ้นเคยกับการใช้กับหลี่ซื่อหมินก็ไม่สามารถพูดกับหลี่เฉิงเฉียนได้

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ช่างเถอะ ยังคงเขียนจดหมายกลับบ้านเถอะ จะไปเขียนฎีกาทำไม

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ถึงตอนนั้นพวกขุนนางตรวจการแผ่นดินของสำนักจงซูเสิ่งและสำนักเหมินเซี่ยเสิ่งไม่มีอะไรทำก็มาหาเรื่องตนเองอีก ยังคงเป็นจดหมายกลับบ้านมาดีกว่า ตนเองอยากจะเขียนอะไรก็เขียนอย่างนั้น

พลางเขียน ในใจของหลี่เค่อกลับกำลังคิดฟุ้งซ่าน ปัญหาที่คิดอันที่จริงแล้วก็ง่ายมาก นั่นก็คือจะช่วยหลี่เฉิงเฉียนหรือไม่