บทที่ 258: เตี้ยนเซี่ยทรงต้องการพวกเรา

เถี่ยฉุยสูดหายใจเข้าลึก แล้วจึงยื่นมือออกไปรับบัตรปันส่วนอาหารสองชั่งในมือของหัวหน้าหวัง แล้วจึงกล่าวอย่างจริงจังว่า “หัวหน้าหวัง ข้าจดจำไว้แล้ว ต่อไปตอนที่ข้าออกไปข้างนอกก็จะจดจำคำพูดนี้ของเตี้ยนเซี่ยไว้! ในที่ลับจะอย่างไรก็ได้ แต่ในตอนที่ทำงานราชการ ข้าไม่สามารถกินของของชาวบ้านได้”

“อืม! ดี! ทุกคนจดจำไว้แล้ว ก็คอยสอดส่องดูแลเถี่ยฉุยนะ” หัวหน้าหวังพูดเล่นยิ้มพลางกล่าว “เช่นนั้นข้าก็ขอกลับไปก่อน” พลางพูด หัวหน้าหวังก็พลางพลิกตัวขึ้นม้า ประสานมือคารวะทุกคนแล้ว หัวหน้าหวังกล่าวว่า “ทุกคนกลับไปแล้วจำไว้ว่าต้องบอกกับคนในบ้านของพวกท่าน เล่าเรื่องในวันนี้ให้ฟังทั้งหมด แสดงความหมายของเตี้ยนเซี่ยให้ชัดเจน ทุกคนอย่าได้เกิดความเข้าใจผิด”

“พวกข้าจะจดจำคำสอนของเตี้ยนเซี่ยไว้!” เถี่ยฉุยไม่รู้ว่าทำไม พลันนึกถึงคำพูดที่ปกติได้ยินคนเหล่านั้นพูด เขาก็รีบเลียนแบบมาประโยคหนึ่ง

“พวกเราก็เหมือนกัน!” คนอื่นๆ ก็ต่างก็เอ่ยปาก

“จริงสิ พวกท่านดูความจำของข้าสิ เกือบจะลืมเรื่องสำคัญไปแล้ว เตี้ยนเซี่ยยังตรัสอีกว่า ต่อไปจะใช้เวลาตอนกลางคืน อาจจะให้ทุกคนรวมตัวกัน สอนให้ทุกคนรู้จักอักษรฮั่นนะ เตี้ยนเซี่ยเรียกว่าการรณรงค์การรู้หนังสือ! ไม่ขอให้ทุกคนสามารถอ่านหนังสือเข้าใจได้ แต่ อย่างน้อยที่สุดก็สามารถรู้จักอักษรที่ใช้บ่อยบางตัวได้! ต่อไปบางทีอาจจะต้องสร้างโรงเรียนให้แก่ลูกๆ ของพวกท่านด้วยนะ!” คำพูดประโยคเดียวของหัวหน้าหวัง ทำให้คนเลี้ยงสัตว์ทุกคนถึงกับชะงักไป