บทที่ 257: การประชุมระบายทุกข์ (ตอนจบ)

“ฮ่าๆๆ ทุกท่านไม่ต้องอายหรอก เตี้ยนเซี่ยตรัสว่า ใครก็ไม่สามารถขัดขวางการแสวงหาชีวิตที่ดีงามของชาวบ้านเราได้!” หัวหน้าหวังก่อนอื่นก็หัวเราะเสียงดังสองสามครั้ง แล้วจึงกล่าวอย่างจริงจัง

“เตี้ยนเซี่ยตรัสได้ดี!” คนคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะตะโกนขึ้นมา “พวกเราก็อยากจะมีชีวิตที่ดี!”

“ใช่แล้ว!” ทุกคนต่างก็เอ่ยปากแสดงความคิดเห็น

“เช่นนี้ถึงจะถูก ไม่มีอะไรที่พูดไม่ได้ เตี้ยนเซี่ยครั้งนี้ให้พวกเรามาคุยกับพวกท่าน อันที่จริงแล้วก็คือความหมายนี้ ให้พวกท่านทุกคนไม่ต้องกังวลว่าต่อไปจะไม่มีงานทำ! เตี้ยนเซี่ยตรัสว่า ก็กลัวว่าต่อไปกำลังคนจะไม่พอ! เสบียงอาหารพวกท่านไม่ต้องกังวล เพียงพอแน่นอน พวกท่านลองคิดดูสิ ทั้งซีโจวนี้รวมกันแล้วมีคนเท่าไหร่กัน? สำหรับทั้งต้าถังแล้วไม่นับเป็นอะไรเลย” หัวหน้าหวังยิ้มพลางกล่าว

ทุกคนลองคิดดู ก็จริง ความกังวลก่อนหน้านี้ของพวกเขาดูเหมือนว่าสำหรับทั้งต้าถังแล้วไม่นับเป็นอะไรเลย เมื่อคิดเช่นนี้ ทุกคนก็วางใจลงทันที