บทที่ 263: เจ้าช่างเป็นน้องแท้ๆ ของข้าเสียจริง

“เตี้ยนเซี่ย” ซูซื่อและหวังซื่อสองคนต่างก็เดินเข้ามา “ต้าหลาง ให้ข้าอุ้มเถิดเพคะ” หวังซื่อเอ่ยปาก

“ไม่ต้อง ข้าอุ้มเขาเล่นสักพัก” หลี่เฉิงเฉียนยิ้มพลางกล่าว

ซูซื่อและหวังซื่อสองคนมองหน้ากัน หลี่เฉิงเฉียนก็ไม่สนใจพวกนาง แต่กลับอุ้มหลี่เซี่ยงเดินโซซัดโซเซไปยังพุ่มดอกไม้ทางนั้น หลังจากที่วางเขาลงบนพื้นอีกครั้งแล้ว ก็เริ่มหยอกล้อหลี่เซี่ยงเล่น

เมื่อมองดูฉากนี้ ซูซื่อก็อดไม่ได้ที่จะกระซิบว่า “ต้าหลางอารมณ์ดูเหมือนจะดีมาก? เมื่อครู่เป็นจดหมายของผู้ใดรึ?”

“ดูเหมือนจะเป็นของฉินหวางเพคะ” หวังซื่อกระซิบ