บทที่ 264: เสน่ห์แห่งความคิด

หลี่เฉิงเฉียนได้ยื่นจดหมายในมือของตนเองส่งไป แล้วกล่าวอย่างจนใจว่า “เป็นจดหมายที่ซานหลางส่งมาให้ข้า อาเยท่านดูเถิด”

“จดหมายที่เขียนให้เจ้า จะให้ข้าดูอะไร” หลี่ซื่อหมินเหลือบมองหลี่เฉิงเฉียนแวบหนึ่ง แต่กลับยื่นพระหัตถ์ออกไปรับจดหมายที่เขาส่งมา

“ในจดหมายเขาให้ข้าช่วยเขาเขียนฎีกา แต่เรื่องที่เขาพูดนั้นหลายอย่างข้าไม่เข้าใจ ดังนั้นจึงไม่กล้าที่จะเขียนแทนอย่างผลีผลาม” หลี่เฉิงเฉียนค่อนข้างจะจนใจ

หลี่ซื่อหมิน: “...” ฎีกาให้รัชทายาทที่อยู่ห่างออกไป 2000 ลี้ช่วยเจ้าเขียนแทนรึ? เจ้าคิดได้อย่างไร? ไม่เสียทีที่เป็นเจ้าจริงๆ! อยู่ไกลเกินไป ข้าตีเจ้าไม่ได้ใช่หรือไม่?

“เจ้าก็เอาแต่ตามใจเขเถอะ” หลี่ซื่อหมินทิ้งท้ายประโยคหนึ่ง แล้วจึงดึงกระดาษจดหมายออกมา