บทที่ 282: ข้าอยากจะไป

หวังเจิ้งและพวกเขาไม่รู้แผนการขั้นที่สอง สาเหตุหลักคือพวกเขาออกเดินทางอย่างเร่งรีบ อันที่จริงแล้วแผนการส่วนที่สองก็ง่ายเช่นกัน ยกตัวอย่างเช่น กองคาราวานของหลี่เค่อกำลังทำการค้าอยู่ที่ชนเผ่าแห่งหนึ่ง ทันใดนั้นมู่หรงซุ่นก็บุกเข้ามา!

ขุนนางของชนเผ่านี้เพื่อที่จะปกป้องกองคาราวานแล้วจึงถูกมู่หรงซุ่นสังหารหมู่ทั้งหมด แต่ว่า “นักรบ” คนหนึ่งของชนเผ่านี้ได้ช่วยเหลือกองคาราวานไว้ได้ ผู้รับผิดชอบกองคาราวานโกรธมาก! ประท้วงต่อซงจ้านกั้นปู้! และคิดจะแสดงความขอบคุณต่อนักรบผู้นี้

ในสถานการณ์เช่นนี้ เพราะขุนนางที่เดิมทีสังกัดอยู่กับชนเผ่านี้ตายหมดแล้ว ซงจ้านกั้นปู้เพื่อที่จะรักษาเสถียรภาพของผู้รับผิดชอบกองคาราวาน เพื่อไม่ให้พวกเขาโกรธแล้วไปฟ้องร้องหลี่เค่อ เช่นนั้นการพระราชทานตำแหน่งขุนนางให้แก่ “นักรบ” คนหนึ่ง ก็สมเหตุสมผลแล้วมิใช่รึ?

นอกเหนือจากเหล่านี้ ก็ผ่านทางการติดสินบน การจับจุดอ่อนข่มขู่ และวิธีการอื่นๆ แล้วจึงควบคุมหัวหน้าชนเผ่าบางส่วน เช่นนั้นการเผยแพร่แนวคิดของต้าถัง การเผยแพร่แนวคิดของเตี้ยนเซี่ยไปยังชาวบ้านชั้นล่างย่อมจะง่ายขึ้นมากอยู่แล้ว

และคนของแผนการอีกแผนหนึ่งก็กำลังอยู่ในระหว่างการคัดเลือกแล้ว