บทที่ 281: ข้าซงจ้านกั้นปู้เลื่อมใสในตัวเตี้ยนเซี่ยอย่างยิ่ง

“ฮ่าๆ ขอบพระทัยเตี้ยนเซี่ยที่ทรงชี้แนะ พูดง่ายๆ ทองคำสองหมื่นชั่ง วันนี้ก็สามารถออกเดินทางพร้อมกับท่านทูตได้แล้ว ข้าจะส่งทหารคุ้มกันท่านทูตไปยังซีโจวด้วยตนเอง กองคาราวานของเตี้ยนเซี่ยเตรียมพร้อมแล้ว ก็สามารถเข้ามาได้ทุกเมื่อ กองคาราวานของเตี้ยนเซี่ยในถู่ฟานก็คือแขกผู้มีเกียรติที่สุดของข้า จะไม่เก็บภาษีใดๆ อย่างเด็ดขาด! ข้าจะบอกให้หัวหน้าชนเผ่าทุกคนทราบ! ให้พวกเขาสามารถซื้อของได้ก็พยายามซื้อจากที่นี่ของเตี้ยนเซี่ย!” ซงจ้านกั้นปู้รีบหัวเราะฮ่าๆ กล่าว ทองคำสองหมื่นชั่งเขาไม่สนใจแล้ว!

เงินจำนวนนี้ในเมื่อสามารถซื้อของเหล่านี้ได้ เขาก็ได้กำไรแล้ว! คำพูดเมื่อครู่ของหวังเจิ้งได้เปิดหูเปิดตาให้แก่เขา ขอเพียงแค่เขามีเครื่องเหล็กที่เพียงพอ เขาตีต้าถังไม่ได้ ก็สามารถตีเทียนจู๋ได้นี่นา!

“ท่านจ้านผู่ เป็นดังคาดสายตาเฉียบแหลมยิ่งนัก!” หวังเจิ้งชูนิ้วโป้งให้ซงจ้านกั้นปู้เลียนแบบเตี้ยนเซี่ยโดยตรง โชคดีที่เจ้าไม่ได้โง่ขนาดนั้น เตี้ยนเซี่ยก็ทรงกังวลจริงๆ กังวลว่าถู่ฟานของพวกท่านจะไม่มีทองคำเงินมาซื้อของของเตี้ยนเซี่ย ยังได้ชี้ทางหาทองคำเงินให้แก่ท่านอีกด้วย

ท่านไม่หาเงินเหล่านี้ จะเอาเงินที่ไหนมาซื้อของของเตี้ยนเซี่ย?

การเจรจามาถึงตรงนี้ก็นับว่าสิ้นสุดลงแล้ว หวังเจิ้งย่อมไม่สามารถออกเดินทางในวันนั้นได้อยู่แล้ว เพราะอย่างไรเสียทองคำสองหมื่นชั่งก็ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ แต่ว่าไม่ได้บรรทุกขึ้นรถ อย่างไรเสียทองคำปริมาตรไม่ใหญ่ ม้าหนึ่งตัวบรรทุกทองคำร้อยชั่ง ม้าสองร้อยตัวก็ลากไปได้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังมีอูฐหรือจามรีอีกด้วย สำหรับถู่ฟานแล้ว ปศุสัตว์จำนวนเท่านี้ก็คือเรื่องจิ๊บจ๊อย