บทที่ 288: ออกเดินทางกลับฉางอัน

สองวันก่อนหน้านี้ มีเพียงคนจำนวนน้อยอย่างเถี่ยฉุยเท่านั้นที่เดินทางมาถึงข้างถนนหลวง แต่เมื่อวันก่อน ม้าทีละตัวๆ ก็ราวกับคลื่นที่รวมตัวกันของแม่น้ำมารวมตัวกันที่สองข้างของถนนหลวงจากชื่อไห่มุ่งหน้าไปยังช่องเขาหลงหยางเสียอย่างต่อเนื่อง

เพียงแต่คนเลี้ยงสัตว์เหล่านี้กลับฉลาดมาก พวกเขาไม่ได้เข้าใกล้เมืองชื่อไห่ เพราะพวกเขากลัวว่าจะถูกเตี้ยนเซี่ยทรงทราบ แล้วมีรับสั่งให้พวกเขากลับไป พวกเขาไม่สามารถขัดคำสั่งของเตี้ยนเซี่ยได้

ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มรวมตัวกันที่สองข้างของถนนหลวงห่างจากเมืองชื่อไห่ยี่สิบกว่าลี้ คนเลี้ยงสัตว์มากขึ้นเรื่อยๆ ก็รวมตัวกันที่นี่ ในตอนแรกมีเพียงหลายร้อย ค่อยๆ เป็นหลายพัน หลายหมื่น หลายแสน...

คนเลี้ยงสัตว์มากขึ้นเรื่อยๆ ก็ราวกับคลื่นทีละดอกๆ ที่หลอมรวมเข้ากับแม่น้ำ บนถนนที่ยาวเกือบสองร้อยลี้ รวมตัวกันอย่างต่อเนื่อง รวมตัวกัน

เต็นท์ที่เรียบง่ายทีละหลังๆ ถูกสร้างขึ้นที่สองข้างของถนน ม้าก็เลี้ยงอยู่ใกล้ๆ ข้างๆ พวกเขาก็คือแม่น้ำสายหนึ่ง