บทที่ 289: ประชาราษฎร์จะไม่ลืมเลือน

ขบวนที่กลับเมืองนั้นยาวมาก หลี่เค่อและพวกเขาย่อมต้องเดินอยู่ข้างหน้าสุด เพียงแต่เมื่อออกจากเมืองชื่อไห่ไปประมาณยี่สิบลี้ ที่นี่ก็เป็นสันเขาพอดี ในตอนแรกหลี่เค่อก็ไม่รู้สึกอะไร แต่รอให้เขาขี่ม้าเดินขึ้นไปบนสันเขาที่ราบเรียบนี้แล้ว หลี่เค่อทั้งร่างก็ถึงกับชะงักไปเลย

ในขอบเขตที่สายตาสามารถมองเห็นได้ สองข้างของถนนหลวง ม้าที่หนาแน่น เต็นท์ และคนเลี้ยงสัตว์อัดแน่นเต็มทุ่งหญ้าที่ว่างเปล่า ก็ราวกับของตกแต่งที่เรียบร้อยเป็นแถวๆ ริมถนน

ในตอนนี้เองที่หลี่เค่อพลันได้สติกลับคืนมา เขาบอกว่าทำไมตอนเช้าที่ตื่นขึ้นมาถึงได้รู้สึกอยู่เสมอว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ที่แท้แล้วคนเลี้ยงสัตว์ที่ทำงานอยู่จำนวนไม่น้อยได้หายตัวไป และตอนนี้ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าคนเลี้ยงสัตว์เหล่านี้อยู่ที่ใด

ไม่เพียงแต่หลี่เค่อที่ชะงักไป คนที่ติดตามอยู่ข้างกายหลี่เค่ออย่างเผยสิงเจี่ยน หยางอันหนิง และอื่นๆ ต่างก็ชะงักไปเช่นกัน หลี่เต้าจง หลี่เยียน ซูติ้งฟาง และคนอื่นๆ ที่มาส่งเสด็จต่างก็ชะงักไปเช่นกัน ทุกคนต่างก็ยืนอยู่บนสันเขาจ้องมองเส้นสีเทาดำสองเส้นที่ทอดยาวออกไปในขอบเขตที่สายตาสามารถมองเห็นได้อย่างงุนงง

พูดตามตรง หลี่เค่อไม่เคยคิดถึงเรื่องเหล่านี้เลย เขากลับเคยคิดมาก่อนว่าตอนที่ตนเองจากไป อาจจะมีคนเลี้ยงสัตว์มาส่งเสด็จ แต่สองวันนี้ที่ใกล้จะออกเดินทาง หลี่เค่อยุ่งจนหัวหมุนไปหมด ที่ไหนเลยจะมีเวลามาพิจารณาเรื่องนี้ ของทั้งหมดที่ต้องนำไปด้วย ยังมีของที่พยายามจะจัดเตรียมให้ดีได้ ก็ต้องจัดเตรียมให้ดี