บทที่ 290: ฉางอัน ข้าหลี่เค่อกลับมาแล้ว

หลี่เค่อยิ้ม แล้วจึงมองดูแสงไฟที่อยู่ไกลออกไปแล้วจึงกล่าวต่อไปว่า “ใช่แล้ว ผ่อนคลาย แม้ว่าฉากจะน่าตกตะลึง แต่ว่านี่ไม่ใช่เป็นการแสดงให้เห็นถึงความเรียบง่ายของชาวบ้านเหล่านี้หรอกรึ? นี่ไม่ใช่เป็นการแสดงให้เห็นว่าความต้องการของพวกเขาต่ำมากหรอกรึ? พวกเขาเพียงแค่ต้องการชีวิตที่พอจะอยู่ต่อไปได้ ชีวิตที่สงบสุข แค่นั้นเอง”

“ความต้องการของพวกเขาต่ำขนาดนี้ ท่านไม่ควรจะดีใจหรอกรึ? เพราะนี่หมายความว่าความต้องการที่มีต่อท่านก็ต่ำลงเช่นกัน”

หลี่เต้าจงงุนงงอยู่บ้าง เป็นเช่นนี้รึ? ดูเหมือนว่าที่เตี้ยนเซี่ยตรัส ก็ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไร?

“อันที่จริงแล้วพวกท่านปกติก็ขอเพียงแค่วางตำแหน่งที่สูงส่งของพวกท่านลง ไปดูคนธรรมดาเหล่านี้ คิดดูว่าหากพวกท่านเป็นพวกเขา พวกท่านอยากจะมีชีวิตเช่นไร อันที่จริงแล้วพวกท่านก็จะเข้าใจว่า ความต้องการของพวกเขาไม่ได้สูงจริงๆ ตั้งแต่โบราณกาลมาความต้องการของชาวบ้านเหล่านี้ก็เรียบง่ายเช่นนี้เท่านั้นเอง” หลี่เค่อกล่าวเสียงเบา

ค่ำคืนนี้ผ่านไปอย่างสงบสุข แต่กลับไม่สงบสุขเลย