บทที่ 292: เจ้าอย่าได้พูดนะว่าข้ารังแกเจ้า

หลังจากที่ได้ชกจ่างซุนชงไปสิบกว่าหมัด หลี่เค่อก็หยุดลง สาเหตุหลักคือตอนนี้เขาเหมือนกับคนตายนอนอยู่ที่นั่น นี่จะมีอะไรน่าสนใจอีก? สู้ตีถุงทรายยังน่าสนใจกว่า

“มา พยุงต้าหลางจ่างซุนขึ้นมา” หลี่เค่อกล่าวกับคนคนหนึ่งข้างกายจ่างซุนชงก่อนหน้านี้ คนผู้นี้รีบเดินเข้ามาพยุงจ่างซุนชงขึ้นมา

“ขอบพระทัยเตี้ยนเซี่ยที่ทรงชี้แนะศิลปะการต่อสู้แก่ข้าน้อย” จ่างซุนชงตอนนี้ก็ไม่ร้องแล้ว ร่างกายก็ไม่สั่นแล้ว ลมหายใจก็ไม่หอบแล้ว อย่างไรเสียเขาก็รู้ว่าหลังจากที่หลี่เค่อตีเสร็จครั้งหนึ่งแล้วก็จะไม่ตีอีก เช่นนั้นจะยังมีความน่ากลัวอะไรอีก

“เกรงใจไปแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าคิดว่าพวกเราควรจะประลองฝีมือกันบ่อยๆ” หลี่เค่อก็ยิ้มเช่นกัน ได้นี่นา เจ้าหนู ก้าวหน้าขึ้นแล้วนะ

มุมปากของจ่างซุนชงกระตุกเล็กน้อย “เรื่องนี้ช่างเถิด ข้ารู้ดีว่าตนเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเตี้ยนเซี่ย”