บทที่ 294: ต่างต้องเหลียวมอง

คิดถึงปีนั้น ต้าฉินก็เล่นแบบนี้ หน้าไม้ฉินและธนูของต้าฉินมีชื่อเสียงไปทั่วหล้า แม้ว่าในนี้จะมีคุณงามความดีของหน้าไม้ แต่ในความเป็นจริงแล้วก็แยกไม่ออกจากความสัมพันธ์ที่ว่าต้าฉินได้เริ่มเล่นสายการผลิตลูกธนูแล้ว นี่ก็เป็นหลักการเดียวกับอาวุธปืน อาวุธปืนที่เก่งกาจเพียงใดหากไม่มีกระสุนก็เป็นเพียงไม้ฟืน

และหลี่เค่อตอนนี้ก็ได้พัฒนาการผลิตด้ามธนูจากสายการผลิตมาเป็นการผลิตด้วยเครื่องกลึงแล้ว ประสิทธิภาพนี้ไม่ใช่ระดับเดียวกัน

ถึงตอนนั้นก็เล่นกับการยิงครอบคลุมโดยตรงก็พอแล้ว

อันที่จริงแล้วชนเผ่าเร่ร่อนแม้จะใช้ธนู แต่ในความเป็นจริงแล้วลูกธนูของพวกเขาก็ไม่ได้มีมากนัก ลูกธนูของชนเผ่าเร่ร่อนแทบจะล้วนเป็นคนเลี้ยงสัตว์ที่ใช้มีดค่อยๆ เหลาออกมาทีละน้อย ลูกธนูเช่นนี้ความแม่นยำและด้านอื่นๆ จะสูงเพียงใดยังไม่ต้องพูดถึง แค่ประสิทธิภาพก็ต่ำกว่ามากแล้ว หากจะพูดว่าต้าถังยังมีช่างฝีมือที่เฉพาะทางผลิตลูกธนูอยู่ เช่นนั้นประเทศของชนเผ่าเร่ร่อนก็แทบจะไม่มีเลย

แน่นอนว่าเหตุผลที่แทบจะไม่มีก็เป็นเพราะว่าทุกคนล้วนทำเป็น แต่ก็เป็นเพราะว่าทุกคนล้วนทำเป็น ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เคยคิดที่จะพัฒนาเทคโนโลยี ล้วนใช้แผนการที่ดั้งเดิมที่สุด