บทที่ 295: ใครจะไปหอนางโลม

“ข้าขอดูหน่อยสิว่าใครจะพาฝ่าบาทจักรพรรดิแห่งต้าถังของเราไปหอนางโลม” เสียงหนึ่งดังมาจากข้างๆ จากนั้นจ่างซุนฮองเฮาก็เดินออกมาจากหลังฉากกั้นด้วยรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้ม เห็นได้ชัดว่าจ่างซุนฮองเฮาเสด็จเข้ามาจากประตูหลัง

“ใช่แล้ว เจ้าคนบัดซบ ออกไปซีอวี้ครึ่งปีกว่า ก็ไม่เห็นว่าเจ้าจะมีความก้าวหน้าอะไรเลย” หลี่ซื่อหมินก็ทรงถลึงพระเนตรใส่หลี่เค่อแวบหนึ่ง

“เอ่อ ลูกขอคารวะเสด็จแม่ เสด็จแม่ช่วงนี้พระวรกายสบายดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?” หลี่เค่อรีบทำความเคารพจ่างซุนฮองเฮา

“อืม ครึ่งปีมานี้ร่างกายฟื้นตัวได้ไม่เลวเลย เจ้ามีน้ำใจแล้ว” จ่างซุนฮองเฮากล่าวอย่างขบขันอยู่บ้าง พระนางคือหลี่ซื่อหมินที่ทรงเรียกมา ตรัสว่าหลี่เค่อกลับมาแล้ว ที่หลี่ซื่อหมินทรงแจ้งให้พระนางทราบ ก็เพราะว่าจ่างซุนฮองเฮาได้นำเรื่องที่หลี่เค่อให้พระนางเสวยยาชนิดนั้นทูลแก่หลี่ซื่อหมินแล้ว แน่นอนว่าเป็นหลังจากที่ร่างกายของพระนางฟื้นตัวได้ไม่น้อยแล้วจึงค่อยทูล

ใครจะรู้ว่าพอมาถึงก็ได้ยินหลี่เค่อจะพาหลี่ซื่อหมินไปเที่ยวหอนางโลม พวกท่านพ่อลูกคู่นี้จริงๆ เลย