บทที่ 296: ราชวงศ์ก็มีความรักฉันญาติพี่น้องเช่นกัน

ซื่อจื่อพลางพูด พลางหลี่เค่อก็รู้สึกได้ว่าน้ำตาของนางได้ร่วงเผาะๆ ลงมาแล้ว

“ซื่อจื่อเด็กดี เป็นพี่สามที่ไม่ดีเอง พี่สามนี่กลัวว่าซื่อจื่อจะกังวล ก็เลยไม่ได้บอกเจ้า พี่สามสาบานว่า ครั้งหน้าพี่สามออกไปข้างนอกจะต้องบอกเสี่ยวซื่อจื่อแน่นอนดีหรือไม่?” หลี่เค่อพลางตบหลังของซื่อจื่อเบาๆ พลางปลอบเสียงเบา

คนอื่นๆ โตกว่าเล็กน้อย ดังนั้นแม้ว่าขอบตาจะแดงอยู่บ้าง แต่ในตอนนี้กลับยังดีอยู่ ไม่ได้ร้องไห้ออกมา

เช่นเดียวกับฉางเล่อที่เป็นสาวใหญ่แล้ว แม้ว่าขอบตาก็จะแดงอยู่บ้าง แต่ในตอนนี้กลับยืนอยู่ที่นั่นอย่างเรียบร้อยไม่ได้เข้ามา

“เพคะ พี่สามห้ามโกหกซื่อจื่อแล้วนะเพคะ อาเยตรัสว่าโกหกไม่ใช่เด็กดี” ซื่อจื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงน่ารักน่าเอ็นดู ไม่เจอกันครึ่งปี ซื่อจื่อพูดจาคล่องแคล่วขึ้นมากแล้ว การออกเสียงก็มาตรฐานขึ้นมากเช่นกัน