บทที่ 298: ฉินหวางเตี้ยนเซี่ยกลับมาแล้ว (ตอนจบ)

ครึ่งปีมานี้ หลี่เสี่ยวจิ่วกินดีขึ้น ทั้งร่างก็ไม่ผอมแห้งเหมือนเมื่อก่อนแล้ว และส่วนสูงก็สูงขึ้นมาก ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นเด็กหนุ่มแล้ว และบนร่างกายของเขาแม้จะสวมใส่เสื้อผ้าผ้าป่าน แต่กลับสะอาดมาก

รวมถึงเสื้อผ้าทั่วร่างของเด็กขอทานทั้งหมดในห้องก่อนหน้านี้ก็สะอาดมาก ต่อให้เสื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่จะไม่ดี เพราะเตี้ยนเซี่ยเคยตรัสกับพวกเขาว่า หากไม่กวาดห้องหนึ่งห้องจะกวาดใต้หล้าได้อย่างไร ทุกเรื่องราวล้วนเริ่มต้นจากเรื่องเล็กๆ ที่พื้นฐานที่สุด พวกเขาเหล่านี้ล้วนจดจำไว้

ในขณะที่หลี่เสี่ยวจิ่วกำลังนำเด็กขอทานเหล่านี้ครุ่นคิดวางแผนอยู่ นอกเขตอุตสาหกรรมสวัสดิการแห่งต้าถังนอกเมืองฉางอัน ที่นี่ได้ก่อตัวขึ้นเป็นหมู่บ้านใหม่เอี่ยมแล้ว บ้านดินทีละหลังๆ ได้ถูกสร้างขึ้นที่นี่แล้ว แต่ว่าคนที่นี่ก็ยังคงเป็นผู้อพยพ พวกเขาไม่มีที่ดิน ก่อนหน้านี้พวกเขาล้วนเป็นผู้ที่อยู่ต่อไปไม่ได้แล้วจึงได้มาถึงเมืองฉางอัน

แต่ตอนนี้พวกเขาทีละคนๆ ไม่เพียงแต่จะมีบ้านของตนเองแล้ว แม้ว่าบ้านจะไม่ใหญ่ และล้วนเป็นบ้านดิน แต่ท้ายที่สุดก็มีที่ซุกหัวนอนของตนเองแล้ว

“เร็วเข้า แจ้งลงไป! เตี้ยนเซี่ยกลับมาแล้ว! ไม่แน่ว่าเมื่อไหร่เตี้ยนเซี่ยก็จะเสด็จผ่านที่นี่ของพวกเรา ให้ทุกคนนำในหมู่บ้านของเรามาทำความสะอาดอีกครั้งหนึ่ง แต่ละบ้านแต่ละครัวเรือนก็ระวังหน่อย อย่าได้ทิ้งขยะมั่วซั่ว!” ผู้ใหญ่บ้านที่รับผิดชอบที่นี่กล่าวเสียงดัง